Τίποτα δεν μένει κρυφό φίλοι μου στην εποχή της σύγχρονης τεχνολογίας, οπότε με χαρά σας επιφυλάσσω σήμερα μία πάρα πολύ σπουδαία έκπληξη, η οποία διασώθηκε διαμέσου του έργου «Eskandar Nama», του Nizami Ganjavi (περ. 1141-1209), και επαληθεύεται διαμέσου της Κινεζικής γραμματείας. Σύμφωνα λοιπόν με τον Πέρση ποιητή αναφέρεται στο κεφάλαιο Ε 49 ότι ο Αλέξανδρος κατά την βράδυ που φιλοξενήθηκε στο παλάτι του αυτοκράτορα Κονταρχάν (Huiwen Qin, της δυτικής δυναστείας Qin στην πραγματικότητα), απόλαυσε μια δεξίωση που είχε δοθεί προς τιμήν του, στην οποία παρατέθηκαν εκλεκτά φαγητά και άφθονο κρασί. Μόλις παρουσιάστηκαν οι οργανοπαίκτες και άρχισαν να παίζουν τα μουσική, εμφανίστηκε αμέσως και μια πανέμορφη παλλακίδα, η οποία παίζοντας άρπα, τραγούδησε μπροστά στον Αλέξανδρο μια υπέροχη μουσική σύνθεση, με αποτέλεσμα να την ερωτευτεί με κεραυνοβόλο έρωτα. Μόλις ο βασιλιάς διαπίστωσε τα συναισθήματα του Aλεξάνδρου, του παραχώρησε αμέσως την παλλακίδα του. Γεγονός που ο Nizami περιγράφει με λογοτεχνική μαεστρία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι η νεαρά καλλιτέχνης ανταποκρίθηκε με πάθος στον έρωτα του Μακεδόνα βασιλιά. Αναζητώντας απαντήσεις στην Σινική βιβλιογραφία, διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για την παλλακίδα Mi Bazi (338-265 π.Χ.), η οποία κατέστη πρόξενος ενός τεράστιου σκανδάλου, επειδή γέννησε ένα νόθο αγόρι, που το παρουσίασε στον βασιλιά της ως νόμιμο απόγονό του, και το οποίο μεγαλώνοντας κατέστη πρίγκιπας με την ονομασία Ying Ji, και αργότερα γνωστός ως βασιλιάς Zhaoxiang του Qin (325-250 π.Χ.)
Ομολογουμένως η ημερομηνία γέννησης του πρίγκιπα είναι άκρως σημαντική, αρκεί να λάβουμε υπόψη μας ότι ο Αρριανός αναφέρει στην «Ινδική», (εδαφ. 21) ότι ο απόπλους από την Ινδία συνέβη στις 20 του μηνός Βοηδρομιώνα, κατά το ενδέκατο έτος βασιλείας του Αλεξάνδρου (15 Σεπτεμβρίου 326 π.Χ.), οπότε η γέννησή του κατά τον επόμενο έτος 325 π.Χ. εναρμονίζεται πλήρως χρονικά, με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου στο παλάτι της δυναστείας Qin. Η κινεζική ιστορία καταγράφει επίσης όλες τις δολοπλοκίες της παλλακίδας Mi Bazi, προκειμένου να καταστεί ο γιος της αυτοκράτορας, με τη βοήθεια του αδελφού της Wei Ran, ως γενικoύ διοικητή των στρατιωτικών δυνάμεων του Οίκου Qin. Ο άνθρωπος αυτός, αφού πέτυχε την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων του ανιψιού του, του επέτρεψε τελικά να διεκδικήσει με επιτυχία το θρόνο, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Αντιβασιλέας κατέστη η μητέρα του, η οποία είχε παντρευτεί εντωμεταξύ και είχε καταστεί χήρα του βασιλιά Huiwen του Qin, με την ονομασία Dowager Xuan. Στη συνέχεια τα κατάφερε περίφημα, δίνοντας σημαντικές θέσεις στους συγγενείς της, αλλά μόλις ενηλικιώθηκε ο γιος της προέβη σε δυναμικές μεταρρυθμίσεις, με αποτέλεσμα να αφιερώσει τη ζωτικότητά του σε αναρίθμητους πολέμους, προκειμένου να διατηρήσει την ενότητα της αυτοκρατορίας του, καθώς όλοι οι υποτελείς ηγεμόνες πάσχιζαν να αυτονομηθούν. Ωστόσο, η καταλυτική παρουσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέσα στην καρδιά της Κινεζικής επικράτειας, γίνεται εντυπωσιακά καταφανής διαμέσου του δισέγγονου του Qin Shi Huang (259-210 π.Χ.) ή Πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας. Πρόκειται για ανατρεπτικές επιλογές, που ξεκίνησαν επί βασιλείας του πατέρα του, ο οποίος τόλμησε για πρώτη φορά και συγκρούστηκε με το Κινεζικό κατεστημένο κατά τη στιγμή που γεννήθηκε ο γιός του, με αποτέλεσμα να κοινοποιήσει δημοσίως το πραγματικό του όνομα του, καταργώντας μια πάγια τακτική, που απαγόρευε εν είδη ταμπού την εξαγγελία όλων των πραγματικών ονομασιών στο ευρύ κοινό, αυτών που κατείχαν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Μια ιδέα σχετικά με την κατάργηση του πρωτοκόλλου, λαμβάνουμε μέσα από έναν μεγάλο αριθμό κειμένων, σε μορφή κυλίνδρων μπαμπού, τα οποία εντοπίστηκαν μέσα σε πάρα πολλούς θολωτούς τάφους της δυναστείας Qin, που ήρθαν στο φως στις περιοχές Shuihudi, Yunmeng και Hubei μέχρι τα τέλη του 1975. Όπως προέκυψε διαμέσου της μελέτης των κειμένων, στο νεογέννητο αγόρι είχε δοθεί αρχικά η ονομασία «Zheng Zhao». Αργότερα όμως η ονομασία αδράνησε και καθιερώθηκε η ορολογία «Duan», με την έννοια του «Αντ’ Αυτού», ένας νεοτερισμός που σχετίζονταν με το πρώτο ιδεόγραμμα της φυλής Duan-yue, που χαρακτήριζε τους Έλληνες της Βακτριανής (Duanyue, ή Dayuan) και παρέπεμπε στην άρχουσα τάξη της φυλής Xianbei, από την οποία προέρχονταν όλοι οι μετέπειτα αυτοκράτορες και η αριστοκρατία της Κίνας, καθώς επίσης και όλοι οι ανώτεροι αξιωματούχοι της αυλής και του στρατού. Η αλλαγή καταστατικού που κοινοποιούσε δημοσίως κατά την στιγμή του τοκετού την οικογενειακή γραμμή ενός διαδόχου, θεωρήθηκε ανοσιούργημα στα μάτια των Κινέζων, όχι μόνον επειδή βεβήλωνε το πρωτόκολλο της αρχαίας παράδοσης, αλλά και διότι φανέρωνε ότι οι αλλοεθνείς ηγεμόνες τους επρόκειτο να καταστρέψουν την αρχαία τους κουλτούρα. Και πράγματι, η αρχή διενεργήθηκε από το ημερολόγιο, το οποίο δεν σχετίζονταν πλέον με τον αστερισμό του Μεγάλου Δράκου και τις ανθρωποθυσίες που τον συνόδευαν, αλλά με την Μικρή Άρκτο, το νέο πολικό αστέρι του ουρανού, το οποίο συνδέθηκε με τον Huangdi (Αλέξανδρο) ως ηλιακή θεότητα και μετεμψύχωση του Βούδα!!! Σημαντικός σταθμός στη ζωή του αυτοκράτορα Qin Shi Hοuang υπήρξε και η απλοποίηση της γραφής, η οποία, ως την αρχή της περιόδου των εμπόλεμων κρατών, συνεχίζονταν βάση των πάγιων καλλιτεχνικών δεδομένων πάνω στις επιφάνειες των χάλκινων αντικειμένων και των χάλκινων επιγραφών. Αυτή η τάση όμως δεν κρατήθηκε σταθερή στη συνέχεια, με αποτέλεσμα η γραφή να εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά στις περιοχές της χώρας, εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν εμπνευσμένη από απλούς χαρακτήρες γνωστών αντικειμένων, (ζώων, φυτών, κτλ.). Αυτή η απόκλιση επιταχύνθηκε υπερβολικά κυρίως στα λαϊκά στρώματα, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί από τους διανοούμενους της εποχής ως «χυδαία γραφή». Ο αυτοκράτορας Qin Shi Houang καθιέρωσε φίλοι μου και τα «Μεγάλα καρναβάλια», ένα πανάρχαιο ελληνικό έθιμο προς τιμήν του θεού Διονύσου, τα οποία εορτάστηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία της Κίνας κατά το 221 π.Χ., τη χρονολογία ενοποίησής της δηλαδή. Η γιορτή αυτή, αν και δεν είχε καθορισμένες ημερομηνίες διεξαγωγής, σχετίστηκε με χορηγήσεις μεγάλων αμνηστιών, άφθονες συγκομιδές μετά από μεγάλες περιόδους ξηρασίας, λιμού και λοιμού, θυσίες στους θεούς και προπαντός μεγάλες στρατιωτικές νίκες. Στη συνέχεια «Τα Μεγάλα καρναβάλια» εορτάζονταν μέσα στην πρωτεύουσα Xian, με χορηγίες του αυτοκράτορα, προκειμένου να χαίρεται ο λαός τρώγοντας μεγάλες ποσότητες φαγητού και ποτού και στη συνέχεια είτε να συμμετέχει στις διάφορες παρελάσεις που πραγματοποιούνταν μέσα στους δρόμους της πρωτεύουσας, είτε να παρακολουθεί διάφορες θεατρικές παραστάσεις μέσα σε ειδικές σκηνές. Εκτός από τις παραπάνω χορηγίες, ο Πρώτος αυτοκράτορας χρηματοδότησε την κατασκευή του Σινικού τείχους, καθιερώνοντας και μια νέα πολεμική νοοτροπία, που βασίζονταν στην εκπαίδευση των μαχητών με την χρήση Μακεδονικών στρατηγικών ελιγμών και όπλων, με αποτέλεσμα οι εχθροί του να ισχυριστούν ότι είχαν υιοθετήσει τα έθιμα των βαρβάρων, αποσκοπώντας να κερδίζουν τις μάχες. Δυστυχώς όμως πολλοί ιστορικοί παραβλέποντας όλες αυτές τις καινοτομίες, στέκονται στο ρίξιμο των βιβλίων στην πυρά, αυτών που ανήκαν στις 100 σχολές της «Φιλοσοφικής Σκέψης», και το θάνατο 460 λόγιων που επέμεναν στην ιδεολογία τους. Όσο για τον τάφο του Πρώτου αυτοκράτορα, αυτός αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια στα αρχαιολογικά έδρανα, από το 1974 και δώθε, όταν βρέθηκε «τυχαία» το μαυσωλείο του στην πρωτεύουσά του Xian, κάτω από μια τούμπα ύψους 76 μέτρων και έκτασης 360 τ.μ. Τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν περιμετρικά του τάφου, αφορούν τον πήλινο στρατό των 8000 ανδρών, τα 130 άρματα που τα σέρνουν 520 άλογα, ακροβάτες, μουσικούς κ.τ.λ. Δυστυχώς όμως ο κυρίως τάφος εξακολουθεί να παραμένει άθικτος, με το πρόσχημα ότι ενδέχεται να καταστραφούν διάφορα πολύτιμα αντικείμενα που έχουν ταφεί μαζί του, συν του γεγονότος ότι οι μικροκάμερες απέδειξαν (δήθεν) υψηλές συγκεντρώσεις υδραργύρου, 100 φορές υψηλότερες από το φυσιολογικό!!!
Ομολογουμένως η ημερομηνία γέννησης του πρίγκιπα είναι άκρως σημαντική, αρκεί να λάβουμε υπόψη μας ότι ο Αρριανός αναφέρει στην «Ινδική», (εδαφ. 21) ότι ο απόπλους από την Ινδία συνέβη στις 20 του μηνός Βοηδρομιώνα, κατά το ενδέκατο έτος βασιλείας του Αλεξάνδρου (15 Σεπτεμβρίου 326 π.Χ.), οπότε η γέννησή του κατά τον επόμενο έτος 325 π.Χ. εναρμονίζεται πλήρως χρονικά, με την εμφάνιση του Αλεξάνδρου στο παλάτι της δυναστείας Qin. Η κινεζική ιστορία καταγράφει επίσης όλες τις δολοπλοκίες της παλλακίδας Mi Bazi, προκειμένου να καταστεί ο γιος της αυτοκράτορας, με τη βοήθεια του αδελφού της Wei Ran, ως γενικoύ διοικητή των στρατιωτικών δυνάμεων του Οίκου Qin. Ο άνθρωπος αυτός, αφού πέτυχε την εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων του ανιψιού του, του επέτρεψε τελικά να διεκδικήσει με επιτυχία το θρόνο, σε ηλικία μόλις 18 ετών. Αντιβασιλέας κατέστη η μητέρα του, η οποία είχε παντρευτεί εντωμεταξύ και είχε καταστεί χήρα του βασιλιά Huiwen του Qin, με την ονομασία Dowager Xuan. Στη συνέχεια τα κατάφερε περίφημα, δίνοντας σημαντικές θέσεις στους συγγενείς της, αλλά μόλις ενηλικιώθηκε ο γιος της προέβη σε δυναμικές μεταρρυθμίσεις, με αποτέλεσμα να αφιερώσει τη ζωτικότητά του σε αναρίθμητους πολέμους, προκειμένου να διατηρήσει την ενότητα της αυτοκρατορίας του, καθώς όλοι οι υποτελείς ηγεμόνες πάσχιζαν να αυτονομηθούν. Ωστόσο, η καταλυτική παρουσία του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέσα στην καρδιά της Κινεζικής επικράτειας, γίνεται εντυπωσιακά καταφανής διαμέσου του δισέγγονου του Qin Shi Huang (259-210 π.Χ.) ή Πρώτου αυτοκράτορα της Κίνας. Πρόκειται για ανατρεπτικές επιλογές, που ξεκίνησαν επί βασιλείας του πατέρα του, ο οποίος τόλμησε για πρώτη φορά και συγκρούστηκε με το Κινεζικό κατεστημένο κατά τη στιγμή που γεννήθηκε ο γιός του, με αποτέλεσμα να κοινοποιήσει δημοσίως το πραγματικό του όνομα του, καταργώντας μια πάγια τακτική, που απαγόρευε εν είδη ταμπού την εξαγγελία όλων των πραγματικών ονομασιών στο ευρύ κοινό, αυτών που κατείχαν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας. Μια ιδέα σχετικά με την κατάργηση του πρωτοκόλλου, λαμβάνουμε μέσα από έναν μεγάλο αριθμό κειμένων, σε μορφή κυλίνδρων μπαμπού, τα οποία εντοπίστηκαν μέσα σε πάρα πολλούς θολωτούς τάφους της δυναστείας Qin, που ήρθαν στο φως στις περιοχές Shuihudi, Yunmeng και Hubei μέχρι τα τέλη του 1975. Όπως προέκυψε διαμέσου της μελέτης των κειμένων, στο νεογέννητο αγόρι είχε δοθεί αρχικά η ονομασία «Zheng Zhao». Αργότερα όμως η ονομασία αδράνησε και καθιερώθηκε η ορολογία «Duan», με την έννοια του «Αντ’ Αυτού», ένας νεοτερισμός που σχετίζονταν με το πρώτο ιδεόγραμμα της φυλής Duan-yue, που χαρακτήριζε τους Έλληνες της Βακτριανής (Duanyue, ή Dayuan) και παρέπεμπε στην άρχουσα τάξη της φυλής Xianbei, από την οποία προέρχονταν όλοι οι μετέπειτα αυτοκράτορες και η αριστοκρατία της Κίνας, καθώς επίσης και όλοι οι ανώτεροι αξιωματούχοι της αυλής και του στρατού. Η αλλαγή καταστατικού που κοινοποιούσε δημοσίως κατά την στιγμή του τοκετού την οικογενειακή γραμμή ενός διαδόχου, θεωρήθηκε ανοσιούργημα στα μάτια των Κινέζων, όχι μόνον επειδή βεβήλωνε το πρωτόκολλο της αρχαίας παράδοσης, αλλά και διότι φανέρωνε ότι οι αλλοεθνείς ηγεμόνες τους επρόκειτο να καταστρέψουν την αρχαία τους κουλτούρα. Και πράγματι, η αρχή διενεργήθηκε από το ημερολόγιο, το οποίο δεν σχετίζονταν πλέον με τον αστερισμό του Μεγάλου Δράκου και τις ανθρωποθυσίες που τον συνόδευαν, αλλά με την Μικρή Άρκτο, το νέο πολικό αστέρι του ουρανού, το οποίο συνδέθηκε με τον Huangdi (Αλέξανδρο) ως ηλιακή θεότητα και μετεμψύχωση του Βούδα!!! Σημαντικός σταθμός στη ζωή του αυτοκράτορα Qin Shi Hοuang υπήρξε και η απλοποίηση της γραφής, η οποία, ως την αρχή της περιόδου των εμπόλεμων κρατών, συνεχίζονταν βάση των πάγιων καλλιτεχνικών δεδομένων πάνω στις επιφάνειες των χάλκινων αντικειμένων και των χάλκινων επιγραφών. Αυτή η τάση όμως δεν κρατήθηκε σταθερή στη συνέχεια, με αποτέλεσμα η γραφή να εξελίσσεται εντελώς διαφορετικά στις περιοχές της χώρας, εξαιτίας του γεγονότος ότι ήταν εμπνευσμένη από απλούς χαρακτήρες γνωστών αντικειμένων, (ζώων, φυτών, κτλ.). Αυτή η απόκλιση επιταχύνθηκε υπερβολικά κυρίως στα λαϊκά στρώματα, με αποτέλεσμα να χαρακτηριστεί από τους διανοούμενους της εποχής ως «χυδαία γραφή». Ο αυτοκράτορας Qin Shi Houang καθιέρωσε φίλοι μου και τα «Μεγάλα καρναβάλια», ένα πανάρχαιο ελληνικό έθιμο προς τιμήν του θεού Διονύσου, τα οποία εορτάστηκαν για πρώτη φορά στην ιστορία της Κίνας κατά το 221 π.Χ., τη χρονολογία ενοποίησής της δηλαδή. Η γιορτή αυτή, αν και δεν είχε καθορισμένες ημερομηνίες διεξαγωγής, σχετίστηκε με χορηγήσεις μεγάλων αμνηστιών, άφθονες συγκομιδές μετά από μεγάλες περιόδους ξηρασίας, λιμού και λοιμού, θυσίες στους θεούς και προπαντός μεγάλες στρατιωτικές νίκες. Στη συνέχεια «Τα Μεγάλα καρναβάλια» εορτάζονταν μέσα στην πρωτεύουσα Xian, με χορηγίες του αυτοκράτορα, προκειμένου να χαίρεται ο λαός τρώγοντας μεγάλες ποσότητες φαγητού και ποτού και στη συνέχεια είτε να συμμετέχει στις διάφορες παρελάσεις που πραγματοποιούνταν μέσα στους δρόμους της πρωτεύουσας, είτε να παρακολουθεί διάφορες θεατρικές παραστάσεις μέσα σε ειδικές σκηνές. Εκτός από τις παραπάνω χορηγίες, ο Πρώτος αυτοκράτορας χρηματοδότησε την κατασκευή του Σινικού τείχους, καθιερώνοντας και μια νέα πολεμική νοοτροπία, που βασίζονταν στην εκπαίδευση των μαχητών με την χρήση Μακεδονικών στρατηγικών ελιγμών και όπλων, με αποτέλεσμα οι εχθροί του να ισχυριστούν ότι είχαν υιοθετήσει τα έθιμα των βαρβάρων, αποσκοπώντας να κερδίζουν τις μάχες. Δυστυχώς όμως πολλοί ιστορικοί παραβλέποντας όλες αυτές τις καινοτομίες, στέκονται στο ρίξιμο των βιβλίων στην πυρά, αυτών που ανήκαν στις 100 σχολές της «Φιλοσοφικής Σκέψης», και το θάνατο 460 λόγιων που επέμεναν στην ιδεολογία τους. Όσο για τον τάφο του Πρώτου αυτοκράτορα, αυτός αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια στα αρχαιολογικά έδρανα, από το 1974 και δώθε, όταν βρέθηκε «τυχαία» το μαυσωλείο του στην πρωτεύουσά του Xian, κάτω από μια τούμπα ύψους 76 μέτρων και έκτασης 360 τ.μ. Τα αρχαιολογικά ευρήματα που βρέθηκαν περιμετρικά του τάφου, αφορούν τον πήλινο στρατό των 8000 ανδρών, τα 130 άρματα που τα σέρνουν 520 άλογα, ακροβάτες, μουσικούς κ.τ.λ. Δυστυχώς όμως ο κυρίως τάφος εξακολουθεί να παραμένει άθικτος, με το πρόσχημα ότι ενδέχεται να καταστραφούν διάφορα πολύτιμα αντικείμενα που έχουν ταφεί μαζί του, συν του γεγονότος ότι οι μικροκάμερες απέδειξαν (δήθεν) υψηλές συγκεντρώσεις υδραργύρου, 100 φορές υψηλότερες από το φυσιολογικό!!!
[Βλέπε: Nicola Di Cosmo, The Northern Frontier in Pre-Imperial China // The Cambridge History of Ancient China , σ. 961. Sellman, James D. "Master Lu's Spring and Autumn Annals," in Great Thinkers of the Eastern World, Ian Mc Greal, ed. New York: Harper Collins, 1995: 39]. [The Taoist Body, Berkeley: University of California Press. Originally published as Le corps taoïste: Corps physique, corps social, Paris: Librairie Arthème Fayard, 1979. The Writ of the Three Sovereigns: From Local Lore to Institutional Daoism, Hong Kong: The Chinese University Press, and Honolulu: University of Hawai’i Press. The Inner World of the Laozi zhongjing”, in Huang Chun-chieh and Erik Zürcher (eds), Time and Space in Chinese Culture]. [Βλέπε: Nicola Di Cosmo, The Northern Frontier in Pre-Imperial China // The Cambridge History of Ancient China , σ. 961. Sellman, James D. "Master Lu's Spring and Autumn Annals," in Great Thinkers of the Eastern World, Ian Mc Greal, ed. New York: Harper Collins, 1995: 39].
.jpg)
.jpg)
