Το «My Way» του Frank Sinatra είναι το «Comme d'habitude» του Jacques Revaux και Claude François

Ο Σινάτρα με τον Χάρι Τζέιμς στο Hollywood Canteen το 1943.

Το «Comme d'habitude» είναι ένα τραγούδι γραμμένο από τους Gilles Thibaut και Claude François, με μουσική σύνθεση από τους Jacques Revaux και Claude François, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1967.

Ερμηνευμένο στη Γαλλία από τον Claude François, το τραγούδι σημείωσε μεγάλη επιτυχία και στη συνέχεια κέρδισε διεθνή αναγνώριση μέσω της αγγλικής διασκευής του από τον Paul Anka (τον πρώτο ερμηνευτή του «My Way» το 1968) και ιδιαίτερα από τον Frank Sinatra (1969).

Τον Φεβρουάριο του 1967, ο συνθέτης Jacques Revaux, ενώ βρισκόταν σε διακοπές στο Hôtel Canada στο Megève, συνειδητοποίησε ότι είχε ξεχάσει να γράψει τέσσερα τραγούδια που είχε παραγγείλει ο μουσικός παραγωγός Norbert Saada. Τα συνέθεσε σε ένα μόνο πρωί. Ανάμεσά τους ήταν ένα τραγούδι με αρχικό τίτλο "For Me" με αγγλικούς στίχους, το οποίο προσέφερε σε αρκετούς καλλιτέχνες που το απέρριψαν, συμπεριλαμβανομένων των Hugues Aufray (για τον οποίο είχε συνθέσει το τραγούδι), Michel Sardou, Dalida, Mireille Mathieu και του ίδιου του Claude François.

Το τραγούδι έγινε δεκτό από τον Hervé Vilard για να συμπεριληφθεί ως η Β-πλευρά ενός μελλοντικού single.

Ωστόσο, ο Revaux, ο οποίος ήθελε να συνεργαστεί με τον Claude François, του το παρουσίασε ξανά στο μύλο του στο Dannemois στις 27 Αυγούστου 1967. Οι δύο άνδρες στη συνέχεια διαμόρφωσαν το τραγούδι δίπλα στην πισίνα, συνοδευόμενοι από τον στιχουργό Gilles Thibaut και έναν κιθαρίστα. Οι στίχοι ξαναδουλεύτηκαν από το συγκρότημα, το οποίο πρόσθεσε το θέμα της καθημερινής ζωής ενός ζευγαριού που διαλύεται, συνοψίζοντας έτσι τον πρόσφατο χωρισμό του François με την France Gall. Πρότειναν την εισαγωγή μιας ρεφρέν-γέφυρας (μια αλλαγή τέμπο και ενορχήστρωσης που ευνοεί τα φωνητικά εφέ). Με βάση αυτή την ιδέα ο Gilles Thibaut ολοκλήρωσε τους στίχους για αυτό που έγινε το "Comme d'habitude" (Ως Συνήθεις).

Ο Jacques Revaux, έχοντας πείσει τον Hervé Vilard να εγκαταλείψει την ιδέα, το "Comme d'habitude" έγινε το πρώτο single του Claude François που κυκλοφόρησε υπό την ετικέτα Flèche, την οποία είχε ιδρύσει για να ελέγχει καλύτερα το ρεπερτόριό του. Κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1967, το single πούλησε πάνω από 200.000 αντίτυπα και έφτασε στο νούμερο τρία στα charts στις 3 Φεβρουαρίου 1968.

Ο Michel Sardou το διασκεύασε τελικά το 1977 στο άλμπουμ του "La Java de Broadway", μετά από ένα στοίχημα με τον Claude François.

Ο Κλοντ Φρανσουά τον Οκτώβριο του 1965 

ΠΗΓΗ: Βικιπαίδεια (Wikipedia) wikipedia.org

Τὸ Ὀλυμπιεῖον, τὸ μεγαλύτερο ὄνειρο τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας

 Ὁ Ναὸς ποὺ ἤθελε νὰ ξεπεράσει τὸν χρόνο — Τὸ Ὀλυμπιεῖον, τὸ μεγαλύτερο ὄνειρο τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας

Giorgos Geron

The Temple That Defied Time — The Olympieion, Ancient Athens' Greatest Architectural Dream

Στὴ νοτιοανατολικὴ πλευρὰ τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας, δίπλα στὸν Ἰλισσό καὶ κάτω ἀπὸ τὴ σκιὰ τῆς Ἀκροπόλεως, ὑψωνόταν ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλοπρεπέστερα ἱερὰ ποὺ γνώρισε ποτέ ὁ ἀρχαῖος κόσμος. Ὁ Ναὸς τοῦ Ὀλυμπίου Διός δὲν ἦταν ἀπλῶς ἕνα θρησκευτικὸ οἰκοδόμημα· ἦταν ἡ ὑλικὴ ἔκφραση μιᾶς φιλοδοξίας ποὺ διήρκεσε σχεδὸν ἑξακόσια πενήντα χρόνια. Κανένα ἄλλο μεγάλο ἑλληνικὸ μνημεῖο δὲν χρειάστηκε τόσο μεγάλο χρονικὸ διάστημα γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ.

Ἡ ἱστορία του ἀρχίζει γύρω στὸ 520 π.Χ., στὴν ἐποχὴ τοῦ Πεισιστράτου τοῦ Νεωτέρου. Οἱ Πεισιστρατίδες σχεδίασαν νὰ δημιουργήσουν τὸν μεγαλύτερο ναὸ ποὺ εἶχε ποτέ ἀνεγερθεῖ στὴν Ἑλλάδα, ἕνα μνημεῖο ἄξιο τοῦ βασιλέως τῶν θεῶν. Ἡ ἐκδίωξη ὅμως τῶν τυράννων καὶ ἡ γέννηση τῆς δημοκρατίας σταμάτησαν τὸ ἔργο. Γιὰ τοὺς Ἀθηναίους τῶν κλασικῶν χρόνων, ἕνα τόσο κολοσσιαῖο πρόγραμμα θύμιζε περισσότερο μοναρχικὴ ὕβρη παρὰ δημοκρατικὸ ἰδεῶδες.

Τρεῖς αἰῶνες ἀργότερα, ὁ Ἀντίοχος Δ΄ ὁ Ἐπιφανής ἀνέθεσε στὸν Ρωμαῖο ἀρχιτέκτονα Δέκιμο Κοσσούτιο τὴ συνέχιση τοῦ ναοῦ. Τότε ἐφαρμόστηκε γιὰ πρώτη φορὰ σὲ τόσο γιγαντιαία κλίμακα ὁ κορινθιακὸς ρυθμός, ποὺ ἔμελλε νὰ γίνει τὸ κατεξοχὴν ἀρχιτεκτονικὸ γνώρισμα τῆς ρωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας.

Ἡ ὁλοκλήρωση τοῦ μνημείου πραγματοποιήθηκε τελικὰ μόλις τὸ 131–132 μ.Χ. ἀπὸ τὸν φιλέλληνα αὐτοκράτορα Ἀδριανό. Ὁ ναὸς διέθετε 104 κορινθιακοὺς κίονες ἀπὸ πεντελικὸ μάρμαρο, ὕψους σχεδὸν 17 μέτρων, διατεταγμένους σὲ κάτοψη 8 × 20 κιόνων. Οἱ διαστάσεις του, περίπου 110 × 44 μέτρα, τὸν κατέτασσαν ἀνάμεσα στὰ μεγαλύτερα λατρευτικὰ οἰκοδομήματα ποὺ ἀνεγέρθηκαν ποτέ στὸν ἑλληνορωμαϊκὸ κόσμο.

Στὸ ἐσωτερικό του πιθανότατα δέσποζε κολοσσιαῖο λατρευτικὸ ἄγαλμα τοῦ Διός, ἐνῶ πλησίον ὑψωνόταν καὶ ἄγαλμα τοῦ Ἀδριανοῦ, συμβολίζοντας τὴ σύνδεση τῆς ρωμαϊκῆς ἐξουσίας μὲ τὴν ἑλληνικὴ θρησκευτικὴ παράδοση. Ὁ περιβάλλων χώρος διαμορφώθηκε σὲ λαμπρὸ τέμενος μὲ ἀναθήματα, ἀγάλματα καὶ στοές, ἀποτελῶντας τὸ σημαντικότερο λατρευτικὸ συγκρότημα τῆς ρωμαϊκῆς Ἀθήνας.

Ἡ μοῖρα του, ὅπως πολλῶν μνημείων τῆς ἀρχαιότητας, ἦταν σκληρή. Κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες τὸ ἱερὸ ἐγκαταλείφθηκε. Σεισμοὶ, λεηλασίες καὶ ἡ συστηματικὴ ἀφαίρεση μαρμάρων γιὰ νέες κατασκευὲς προκάλεσαν τὴ σταδιακὴ κατάρρευσή του. Τὸ 1852 μία ἀπὸ τὶς σωζόμενες κολόνες κατέρρευσε ἔπειτα ἀπὸ σφοδρὴ θύελλα καὶ παραμένει μέχρι σήμερα πεσμένη στὸ ἔδαφος, ὡς μοναδικὸ τεκμήριο τοῦ πραγματικοῦ μεγέθους τοῦ μνημείου.

Σήμερα διασώζονται μόλις 15 ὄρθιοι κίονες καὶ ἕνας κατακεκλιμένος. Κι ὅμως, ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴν τὴν κατάσταση, τὸ Ὀλυμπιεῖον συνεχίζει νὰ ἐμπνέει δέος. Δὲν ἀποτελεῖ μόνο κατάλοιπο τῆς ἀρχαίας λατρείας· εἶναι μνημεῖο τῆς διάρκειας τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς τεχνικῆς τελειότητας καὶ τῆς διαχρονικῆς συνομιλίας μεταξὺ Ἑλλάδας καὶ Ρώμης.

Ἴσως αὐτὸ νὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο παράδοξό του. Χρειάστηκε σχεδὸν ἑπτὰ αἰῶνες γιὰ νὰ γεννηθεῖ, ἀλλὰ μόλις λίγους αἰῶνες γιὰ νὰ μετατραπεῖ σὲ ἐρείπιο. Καὶ παρ' ὅλα αὐτά, οἱ κίονές του συνεχίζουν νὰ κυριαρχοῦν στὸν ἀθηναϊκὸ οὐρανὸ ὡς μία ἀπὸ τὶς μεγαλοπρεπέστερες σιωπηλὲς μαρτυρίες τῆς ἀρχαιότητας.

The Temple That Defied Time — The Olympieion, Ancient Athens' Greatest Architectural Dream

On the southeastern edge of ancient Athens, beside the Ilissos River and beneath the sacred rock of the Acropolis, stood one of the most magnificent sanctuaries ever built in the ancient world. The Temple of Olympian Zeus was far more than a place of worship—it was the material expression of an ambition that spanned almost 650 years, making it one of the longest construction projects in classical antiquity.

Construction began around 520 BC under the tyranny of Peisistratos the Younger, whose dynasty envisioned the largest temple ever raised in Greece, worthy of Zeus, king of the gods. Their overthrow, however, halted the project. To the democratic Athenians of the Classical Age, such monumental architecture embodied royal excess rather than civic virtue.

Three centuries later, the Seleucid king Antiochus IV Epiphanes revived the project, commissioning the Roman architect Decimus Cossutius. His redesign introduced the Corinthian order on an unprecedented scale, establishing a style that would later become the architectural hallmark of the Roman Empire.

The temple was finally completed in AD 131–132 by Emperor Hadrian, whose admiration for Greek culture transformed Athens into one of the jewels of the Roman world. The completed sanctuary contained 104 colossal Corinthian columns carved from Pentelic marble, each rising nearly 17 meters high and arranged in an 8 × 20 peripteral plan. Measuring approximately 110 × 44 meters, it ranked among the largest sacred buildings ever constructed in the Greco-Roman world.

Within its vast cella likely stood a colossal cult statue of Zeus, while a statue of Hadrian nearby symbolized the union of Roman imperial authority with the religious prestige of classical Greece. The surrounding sanctuary became a monumental ceremonial complex filled with statues, votive monuments, and sacred spaces that dominated Roman Athens.

Like many masterpieces of antiquity, its glory was not eternal. During the early Christian centuries the sanctuary fell into neglect. Earthquakes, systematic quarrying, and centuries of stone removal gradually dismantled the structure. In 1852, one of the remaining columns collapsed during a violent storm and still lies where it fell, offering visitors a rare sense of the temple's original scale.

Today only 15 columns remain standing, with one lying on the ground. Yet even in ruin, the Olympieion commands extraordinary presence. It is no longer merely a sanctuary of Zeus, but a monument to architectural genius, political ambition, and the enduring dialogue between Greek creativity and Roman engineering.

Its greatest legacy may lie in this remarkable paradox: a monument that required nearly seven centuries to complete, yet only a fraction of that time to become a ruin—still standing today as one of the most powerful symbols of the ancient world.

Ἐπιλεγμένη βιβλιογραφία – Selected Bibliography

John Travlos, Pictorial Dictionary of Ancient Athens. Princeton University Press.

William B. Dinsmoor, The Architecture of Ancient Greece.

Robin F. Rhodes, Architecture and Meaning on the Athenian Acropolis.

T. Leslie Shear Jr., Athens: From City-State to Provincial Town.

Ian Jenkins, The Parthenon and Classical Greek Architecture.

Mary Beard, The Parthenon.

Jeffrey M. Hurwit, The Acropolis in the Age of Pericles.

John M. Camp II, The Archaeology of Athens.

Spyridon Iakovidis, Ancient Greek Architecture.

Ἰωάννης Τραυλός, Πολεοδομικὴ Ἐξέλιξις τῶν Ἀθηνῶν.

Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς

Βρέθηκε ατμόσφαιρα σε πλανήτη παρόμοιο με τη Γη

Αυτή η απεικόνιση, που δόθηκε στη δημοσιότητα από τη NASA το 2017, παρουσιάζει τον πλανήτη 55 Cancri e, στα δεξιά, να περιστρέφεται γύρω από το άστρο του / AP

 IEFIMERIDA.GR

Ερευνητές εντόπισαν την πρώτη ατμόσφαιρα που περιβάλλει έναν βραχώδη πλανήτη παρόμοιο με τη Γη, ο οποίος περιστρέφεται εντός της ζώνης κατοικησιμότητας ενός μακρινού άστρου.

Οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ θεωρούν ότι η ανακάλυψή τους αποτελεί την ισχυρότερη μέχρι σήμερα απόδειξη ότι κόσμοι με συνθήκες παρόμοιες με αυτές της Γης θα μπορούσαν να υπάρχουν πέρα από το ηλιακό μας σύστημα.

Ο Δρ. Κόλιν Τσερουμπίμ, κύριος συγγραφέας της μελέτης, χαρακτήρισε την ανακάλυψη ως «μεγάλο επίτευγμα». «Είναι η πρώτη φορά που κάποιος εντοπίζει ατμόσφαιρα σε έναν βραχώδη πλανήτη που βρίσκεται στη ζώνη κατοικησιμότητας ενός άλλου άστρου», είπε. 

Ο πλανήτης ονομάζεται LHS 1140 b και απέχει 48 έτη φωτός από τη Γη. Περιστρέφεται γύρω από ένα κόκκινο άστρο πολύ μικρότερο και ψυχρότερο από τον Ήλιο.

Ένα βήμα πιο κοντά στην απάντηση: Είμαστε μόνοι μας σε αυτό το σύμπαν;

Έχουν ανακαλυφθεί περισσότεροι από 6.000 πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από μακρινούς αστέρες. Ωστόσο, η νέα αυτή ανακάλυψη είναι σημαντική, καθώς, όπως γράφει το BBC, μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά σε ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της επιστήμης: την ανακάλυψη ζωής σε έναν άλλο κόσμο.

«Ο κόσμος ενδιαφέρεται γενικά για τα μεγάλα ερωτήματα: Είμαστε μόνοι; Υπάρχει ζωή πέρα από τη Γη ή πέρα από το ηλιακό μας σύστημα; Προς αυτή την κατεύθυνση, η μελέτη αυτή αποκαλύπτει την πρώτη ατμόσφαιρα που ανακαλύφθηκε σε έναν βραχώδη πλανήτη στη ζώνη κατοικησιμότητας ενός άστρου εκτός του ηλιακού μας συστήματος», είπε ο Δρ. Ντέιβιντ Σαρμπονό, επίσης από το Χάρβαρντ.

Γιατί η «ζώνη κατοικησιμότητας» είναι σημαντική

Οι ερευνητές, σε άρθρο τους στο περιοδικό Science, είναι ξεκάθαροι: Για να μπορεί ένας πλανήτης να φιλοξενήσει ζωή, πρέπει να διαθέτει νερό και, για να συμβεί αυτό, πρέπει να βρίσκεται στην κατάλληλη απόσταση από τον άστρο του: ούτε πολύ κοντά, γιατί θα είναι πολύ ζεστός, ούτε πολύ μακριά, γιατί θα είναι πολύ κρύος, αλλά κάπου ενδιάμεσα, όπου θα είναι «ακριβώς όπως πρέπει».

Αυτός είναι και ο ορισμός της περίφημης «ζώνης κατοικησιμότητας» κάθε άστρου, η ζώνη δηλαδή γύρω από κάθε «ήλιο» στην οποία θα μπορούσε να υπάρξει ζωή. Ούτε πολύ κοντά, ούτε πολύ μακριά, ακριβώς στη ζώνη που βρίσκεται η Γη σχετικά με τον Ήλιο.

Οι πλανητολόγοι αποκαλούν αυτή τη ζώνη επίσης με τον όρο «ζώνη της Γκολντίλοκς», από το όνομα του κοριτσιού του παραμυθιού που ήταν επιλεκτική όσον αφορά τη θερμοκρασία του χυλού της.

Έχουν εντοπιστεί εκατοντάδες πλανήτες στις ζώνες Γκολντίλοκς των αντίστοιχων άστρων τους, αλλά μόνο μερικές δεκάδες είναι μικροί και βραχώδεις - όπως η Γη - κάτι που αποτελεί ένα ακόμη πλεονέκτημα για την ικανότητα ενός πλανήτη να φιλοξενήσει ζωή.

Ωστόσο, μέχρι τώρα σε κανέναν από αυτούς δεν είχε διαπιστωθεί η ύπαρξη ατμόσφαιρας. Αυτό άλλαξε με την τελευταία ανακάλυψη, δηλαδή την ατμόσφαιρα στον LHS 1140 b.

Το ήλιο που βρέθηκε δεν αρκεί για ζωή

Όμως το μόνο αέριο που έχει ανακαλυφθεί μέχρι στιγμής στην ατμόσφαιρα είναι το ήλιο, πιθανώς στα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιρας, το οποίο από μόνο του δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει τη ζωή. Ωστόσο, ενδέχεται να υπάρχουν και άλλα αέρια, πιο κατάλληλα για τη διατήρηση της ζωής, σε χαμηλότερα στρώματα.

Ο LHS 1140b δεν είναι ο μόνος πλανήτης που βρίσκεται στο επίκεντρο της έρευνας για την ύπαρξη ζωής. Ο K2-18b, ένας πλανήτης μικρότερος από τον Ποσειδώνα με εσωτερικό που πιθανώς είναι πλούσιο σε νερό, έγινε πρωτοσέλιδο όταν οι επιστήμονες εντόπισαν ίχνη διμεθυλοσουλφιδίου, ενός αερίου που συνδέεται με τη θαλάσσια ζωή στη Γη.

Ωστόσο, μια εκ νέου ανάλυση υπό την ηγεσία της NASA το 2025 διαπίστωσε ότι το σήμα ήταν πολύ αδύναμο για να επιβεβαιωθεί και έδειξε ότι το αέριο μπορεί να σχηματιστεί και χωρίς βιολογική δραστηριότητα.

Οι επτά βραχώδεις πλανήτες του TRAPPIST-1 εξακολουθούν επίσης να προκαλούν το ενδιαφέρον. Το Διαστημικό Τηλεσκόπιο James Webb της NASA απέκλεισε την ύπαρξη ατμόσφαιρας παρόμοιας με της Γης στον TRAPPIST-1d, ενώ τα δεδομένα για τον TRAPPIST-1e παραμένουν, δυστυχώς, ασαφή.

NEWSROOM 

IEFIMERIDA.GR

https://www.iefimerida.gr/kosmos/brethike-atmosfaira-se-planiti-paromoio-me-ti-gi

Νεφέλωμα Ωμέγα | Κι όμΩς κινείται | Χορός - Ακροβασία

 Νεφέλωμα Ωμέγα | Κι όμΩς κινείται | Χορός - Ακροβασία | Στο Θέατρο Ροές 28-31 Ιουλίου 2026 | Μετά την επιτυχημένη πορεία της, η ομάδα «κι όμΩς κινείται» παρουσιάζει τη νέα της παραγωγή, Νεφέλωμα Ωμέγα, μια παράσταση χορού και ακροβασίας που διερευνά τη διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη να κοιτάξει ψηλότερα, να υπερβεί τα όριά της και να αναζητήσει τη θέση της μέσα στο σύμπαν. Για 4 μόνο παραστάσεις, από τις 28 έως τις 31 Ιουλίου, στο Θέατρο Ροές, έξι ερμηνευτές συνθέτουν μια ποιητική σκηνική εμπειρία, όπου το σώμα, η κίνηση και η ακροβασία συναντούν τη μυθολογία, την αστρονομία και τον διαρκή πόθο του ανθρώπου για πρόοδο και ελευθερία. Οι Ερμηνευτές της ομάδας σε μια εμμονική προσπάθεια συναρμολόγησης μιας σκάλας, μιας σκάλας, που όσο την ανεβαίνεις, ανακαλύπτεις πως έχει κι άλλο ν’ ανέβεις. Μια σκάλα που συμπληρώνεται αέναα με νέα κομμάτια και γίνεται ακόμα πιο ψηλή κι ακόμα πιο ψηλή και ταυτόχρονα ακόμα πιο πνιγηρή, με τα σκαλοπάτια της να κατασκευάζουν όλο και ψηλότερες θέσεις και παράλληλα ένα λαβύρινθο, μια φυλακή από ευθείες, που ανυψώνουν αλλά και παγιδεύουν. Έξι σώματα γαντζωμένα σε ατελείωτα σκαλοπάτια, που υπόσχονται άνοδο, υπόσχονται ύψος, υπόσχονται ουρανό. Νίκες και ήττες, κατακτήσεις και οπισθοχωρήσεις, πτήσεις και πτώσεις, σε μια μάλλον περιπαιχτική αφήγηση για την μεσσιανική αντίληψη της αέναης προόδου. Αλλά και για αυτή, την τόσο συγκινητική απόπειρα του μικρού ανθρώπου ή του άσχημου αυτού τέρατος (εξαρτάται πως θα το δει κανείς), που έχοντας στα χέρια του μόνο μια αντιφατική κληρονομιά βίας, επανάστασης, εξουσίας και ονείρου ελευθερίας, βήμα το βήμα ονειρεύεται να φτάσει ψηλά, ν αγγίξει και να καταλάβει τον ουρανό και πέρα απ αυτόν, να διασχίσει το απέραντο μπλε, να διασχίσει αυτή τη σκοτεινή επιφάνεια, τη σπαρμένη με αστέρια, να φτάσει στη θεϊκή έδρα, στο σπίτι των ψυχών, να διαβάσει στον ουρανό τον οδηγός του μέλλοντος και το ημερολόγιο του παρελθόντος. Να κατακτήσει την ελπίδα. Να κάνει ένα άλμα μεγαλύτερο απ’ τη φθορά, όπως λέει και ο ποιητής.

Χορογραφία: Σουγιουλτζή Χριστίνα, σε συνεργασία με την ομάδα

Μουσική σύνθεση και ερμηνεία: Λέανδρος Σπύρος Φράτνικ

Δραματουργία: Γιάννος Περλέγκας

Κείμενο παρουσίασης: Σουγιουλτζή Χριστίνα - Αποστολάκης Δημήτρης

Σκηνικός χώρος-σχέδιο: Βιβή Χιονίδου

Σκηνικός χώρος-κατασκευές: Μάριος Ιωάννου

Κοστούμια: Φανή Μουζάκη

Ηχοληψία-Τεχνική υποστήριξη: Federico Bustamante

Βοηθοί Χορογράφου: Λινάρδου Αντιγόνη, Ελευθεριάδου Πέννυ

Φωτογραφίες: Γεωργιάδου Χριστίνα

Ερμηνευτές: Καραχανίδης Αναστάσης, Λαμπρόπουλος Θοδωρής, Παππά Ιλεάννα, Περλέγκας Γιάννος, Σουγιουλτζή Χριστίνα, Σταθούλη Ξένια.

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τρίτη 28 , Τετάρτη 29, Πέμπτη 30 και Παρασκευή 31 Ιουλίου, στις 21.15

Θέατρο Ροές Ιάκχου 16, Αθήνα

Προπώληση: https://www.ticketservices.gr/.../theatro-roes-nefeloma.../

_________________________________

Ακολουθήστε τον λογαριασμό μας στο Instagram με

όλα τα θεατρικά και καλλιτεχνικά νέα

https://www.instagram.com/frankie.artsmedia/

Παραστάσεις Θεάτρου

«Η Ιδέα της Χρονιάς!» του Sébastien Castro

 «Η Ιδέα της Χρονιάς!» του Sébastien Castro | ΘΕΑΤΡΟ ΒΡΕΤΑΝΙΑ θεατρική σεζόν 2026-2027 | Σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης | Πρωταγωνιστούν Άκης Σακελλαρίου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Σοφία Βογιατζάκη και η Ναταλία Δραγούμη | Το Θέατρο Βρετάνια, παρουσιάζει, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, την απόλυτη κωμωδία «Η Ιδέα της Χρονιάς!». Οι θεατρικές επιχειρήσεις Κάρολου Παυλάκη συνεχίζουν τη συνεργασία με τον Άκη Σακελλαρίου και τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, με την εκρηκτική φάρσα “Η Ιδέα της Χρονιάς!”. Τι θα κάνατε αν βρίσκατε έναν άνθρωπο που είναι ολόιδιος με τον άντρα που φλερτάρει η γυναίκα σας; Αυτό ακριβώς το παράλογο ερώτημα βρίσκεται στον πυρήνα της πολυβραβευμένης κωμωδίας του Γάλλου συγγραφέα Sébastien Castro, «Η Ιδέα της Χρονιάς!», ενός από τα μεγαλύτερα θεατρικά φαινόμενα των τελευταίων ετών στη Γαλλία. Ο Βικτόρ είναι πεπεισμένος ότι η σύντροφός του, Στεφανί, έχει γοητευτεί από έναν ελκυστικό μεσίτη ακινήτων. Όταν όμως, από μια απίστευτη σύμπτωση, συναντά έναν άγνωστο που είναι ίδιος ο υποτιθέμενος αντίζηλός του, πιστεύει πως βρήκε τη λύση στο πρόβλημά του. Η «ιδέα της χρονιάς» γεννιέται ακαριαία: προσλαμβάνει τον Τομά, έναν αφελή αλλά αξιαγάπητο ερασιτέχνη ηθοποιό, για να υποδυθεί τον γοητευτικό μεσίτη. Στόχος του είναι να αποδείξει πως η έλξη της Στεφανί θα εξαφανιστεί μόλις γνωρίσει καλύτερα τον άντρα που την έχει εντυπωσιάσει. Μόνο που τίποτα δεν εξελίσσεται σύμφωνα με το σχέδιο… Ένας σωσίας, ένας πραγματικός μεσίτης, μια υπερβολικά περίεργη γειτόνισσα, αλυσιδωτές παρεξηγήσεις και μια βραδιά που βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στο χάος συνθέτουν μια καταιγιστική φάρσα υψηλής ταχύτητας. Οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη με κινηματογραφικό ρυθμό, μετατρέποντας μια φαινομενικά απλή ιδέα σε έναν ανεξέλεγκτο μηχανισμό γέλιου. Με απόλυτο συγχρονισμό, ευφυείς διαλόγους και υποδειγματική αξιοποίηση της παράδοσης του γαλλικού vaudeville, ο Sébastien Castro δημιουργεί μια σύγχρονη κωμωδία παρεξηγήσεων που απογειώνει το είδος και αποδεικνύει πως η πραγματικότητα μπορεί να γίνει πολύ πιο παράλογη από κάθε φαντασία.

Παίζουν: Άκης Σακελλαρίου, Θανάσης Κουρλαμπάς, Σοφία Βογιατζάκη και η Ναταλία Δραγούμη

Μετάφραση: Αντώνης Γαλέος

Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Μουσική: Μίνως Μάτσας

Σκηνικά: Αθανασία Σμαραγδή

Κοστούμια: Χριστίνα Ευσταθίου

Σχεδιασμός φωτισμών: Στέλλα Κάλτσου

Φροντιστήριο – ειδικές κατασκευές: Αλέξανδρος Λόγγος, Βασιλική Τσιλιγκρού

Βοηθός σκηνοθέτη: Άρτεμις Δούρου

Πρεμιέρα: 8 Οκτωβρίου 2026

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη 19:00, Πέμπτη 20:00, Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00 (λαϊκή απογευματινή) & 21:00, Κυριακή 19:00

Θέατρο Βρετάνια Πανεπιστημίου 7, Αθήνα

Προπώληση: https://www.ticketmaster.gr/h-idea-ths-xronias_sen...

_________________________________

Ακολουθήστε τον λογαριασμό μας στο Instagram με

όλα τα θεατρικά και καλλιτεχνικά νέα

https://www.instagram.com/frankie.artsmedia/

Παραστάσεις Θεάτρου

«ΑΗ ΛΑΟΣ» Ένα σκηνικό ρέκβιεμ για την ήττα ενός λαού

 «ΑΗ ΛΑΟΣ» Ένα σκηνικό ρέκβιεμ για την ήττα ενός λαού | Σύλληψη – Σκηνοθεσία Στέλιος Βραχνής | ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ | Πρωταγωνιστούν Γιώτα Φέστα, Ιωάννα Πηλιχού | Με πρεμιέρα: Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026, Θέατρο Γης | Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, το εμβληματικό έργο του Δημήτρη Λάγιου, του Μιχάλη Μπουρμπούλη και της Σωτηρίας Μπέλλου συναντά τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη σε ένα μεγάλο μουσικοθεατρικό γεγονός. Σαράντα τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του ιστορικού δίσκου «Άη Λαός» (1983) του Δημήτρη Λάγιου, σε στίχους Μιχάλη Μπουρμπούλη και ερμηνεία Σωτηρίας Μπέλλου, το έργο παρουσιάζεται για πρώτη φορά ως ένα ενιαίο μουσικοθεατρικό γεγονός μεγάλης κλίμακας. Ο σκηνοθέτης Στέλιος Βραχνής δεν προσεγγίζει τον «Άη Λαό» αυτόνομα, δημιουργεί έναν κοινό δραματουργικό άξονα με τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Αποτέλεσμα ένα σκηνικό ρέκβιεμ για την ήττα ενός λαού, για τους νεκρούς των πολέμων, για όσους χάθηκαν και για όσους επιβιώνουν μέσα στα ερείπια της Ιστορίας. Η πρεμιέρα θα δοθεί στις 29 Ιουλίου 2026 στο Θέατρο Γης Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του 12ου Φεστιβάλ Δάσους του ΚΘΒΕ, από όπου θα ξεκινήσει η πανελλαδική περιοδεία της παραγωγής. Η ηθοποιός Γιώτα Φέστα επιστρέφει στον ρόλο της Εκάβης, η Ιωάννα Πηλιχού ενσαρκώνει την Ανδρομάχη, ενώ η Άλκηστις Αγγελοπούλου αναμετριέται με το πρόσωπο της Κασσάνδρας. Μαζί τους ένα σύνολο δεκαεννέα ηθοποιών, τραγουδιστών και μουσικών συγκροτεί έναν ενιαίο σκηνικό οργανισμό, όπου λόγος, μουσική και σώμα λειτουργούν ως κοινή δραματουργική πράξη. Στην παράσταση συμμετέχει η ερμηνεύτρια Υακίνθη Λάγιου, συνδέοντας το έργο με τη ζωντανή μουσική κληρονομιά του πατέρα της και δημιουργού του. Η εμβληματική ερμηνεία της Σωτηρίας Μπέλλου επαναπροσδιορίζεται μέσα από μια πολυφωνική σκηνική ανάγνωση. Η μουσική του Δημήτρη Λάγιου επανενορχηστρώνεται για έγχορδα, πνευστά και ηλεκτρονικό ήχο, δημιουργώντας έναν σύγχρονο ηχητικό τόπο ανάμεσα στη μνήμη και το παρόν. Η παράσταση ξεκινά λίγες ώρες μετά την πτώση της Τροίας. Ο πόλεμος έχει τελειώσει, η πόλη έχει καταστραφεί και οι γυναίκες της Τροίας βρίσκονται αντιμέτωπες με την απώλεια, την αιχμαλωσία και την αβεβαιότητα του μέλλοντος. Μέσα από τις «Τρωάδες», η ιστορία του αφανισμού μιας πόλης συναντά τον σύγχρονο απόηχο της Ιστορίας. Ο «Άη Λαός» συνομιλεί με αυτό το υλικό ως μουσικό αντίστιγμα: μια αφήγηση για έναν λαό που βιώνει την ήττα, την απώλεια και τη μνήμη που δεν παύει να επανέρχεται. Η σκηνή και η πλατεία συνδέονται σε έναν ενιαίο χώρο μαρτυρίας, όπου το παρελθόν δεν παραμένει ιστορική αναφορά αλλά ενεργό παρόν. Ζωντανό τοπίο μνήμης - 2000 ανδρικά ρούχα επί σκηνής Στο κέντρο της σκηνικής σύνθεσης βρίσκεται μια εγκατάσταση από 2.000 ανδρικά ρούχα, σύμβολα των απόντων σωμάτων. Ο σκηνικός χώρος μετατρέπεται σε πεδίο συλλογικού πένθους και μνήμης, όπου η απώλεια αποκτά υλική υπόσταση. Γιατί «Άη Λαός»; Οι «Τρωάδες» μιλούν για την άλωση μιας πόλης. Ο «Άη Λαός» για τις πληγές ενός λαού. Ανάμεσα στα δύο έργα, οι ερωτήσεις παραμένουν ίδιες: τι απομένει μετά τον πόλεμο; Ποιοι επιβιώνουν; Και ποια μνήμη κουβαλούν οι ζωντανοί;

ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΟΥΝ: Γιώτα Φέστα — Εκάβη, Ιωάννα Πηλιχού — Ανδρομάχη, Άλκηστις Αγγελοπούλου — Κασσάνδρα, Οδυσσέας Πετράκης, Απόστολος Λινάρδος, Αλκιβιάδης Στασινός, Δημήτρης Μαρκόπουλος — Ταλθύβιος

ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ ΣΤΟΝ ΧΟΡΟ: Άλκηστις Αγγελοπούλου, Πέλια Γιαννουλάτου, Σοφία Γιολδάση, Ελένη Δημοπούλου, Δήμητρα Ζαχαριάδου, Μαρία Κατηρτζίδου, Υακίνθη Λάγιου, Μαίρη Λιόλιου, Ηρώ Σαλάκου, Μυρτώ Χαλέμη

ΜΟΥΣΙΚΟΙ ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ:

Θωμάς Λαζάρου: Ηχητική εγκατάσταση / Ηλεκτρονικός

Μαριαλένα Αντωνοπούλου: Φλάουτο

Παναγιώτης Ανδρέου: Κλαρινέτο,

Χρήστος Παπαδόπουλος: Ηλεκτρική Κιθάρα / Μπάσο

Δήμητρα Βάκα: Βιολοντσέλο

Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Δραματουργική σύνθεση: Στέλιος Βραχνής

Βασισμένο στον ιστορικό δίσκο «Άη Λαός»

Μουσική: Δημήτρης Λάγιος

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης

Βασισμένο στις «Τρωάδες» του Ευριπίδη

Μετάφραση: Δήμητρα Χ. Χριστοδούλου

Μουσική προετοιμασία-Φωνητική διδασκαλία-Μουσική διεύθυνση: Σοφία Γιολδάση

Ενορχήστρωση: Θωμάς Λαζάρου

Σκηνική εγκατάσταση: Στέλιος Βραχνής

Σύμβουλος δραματουργίας: Παναγιώτα Τατανάρη

Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Αναγνωστόπουλος

Σχεδιασμός φωτισμών: Σωτήρης Ρουμελιώτης

Σχεδιασμός ήχου: Άγγελος Αθανασιάδης

Φωτογραφία-Βιντεοσκόπηση-Υπεύθυνος media: Γιάννης Πορτοκαλίδης

Κινηματογράφηση TRAILER: Γιάννης Καραθανάσης, Κριστιάν Τόσκα

Hair Stylist: Πέλα Ατματζίδου

Nail & Make-up artist: Τζούλια Μιζαρίδου, Μαρία Ρηνώτα

Ενδυματολόγος: Κρυσταλλία Κασσέρη

Εικαστική επιμέλεια: Νίκη Λαγιόκαπα

Γραφιστική επιμέλεια – Media Creation: Τόνια Καλόνικου, Ελευθερία Ζαϊροπούλου

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ

Τετάρτη 29 Ιουλίου 2026 | Θέατρο Γης, Θεσσαλονίκη

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

2 Αυγούστου | Δημοτικό Κηποθέατρο Αλκαζάρ, Λάρισα

4 Αυγούστου | Υπαίθριο Θέατρο ΕΗΜ - Φρόντζου, Γιάννενα

5 Αυγούστου | Υπαίθριο Θέατρο “Καστράκι”, Γρεβενά

7 Αυγούστου | Θέατρο Αλτιναλμάζη, Αλεξανδρούπολη

8 Αυγούστου | Φρούριο, Καβάλα

9 Αυγούστου | Ανοιχτό Θέατρο Ποντοκώμης «Μίκης Θεοδωράκης», Κοζάνη

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

12 Σεπτεμβρίου | Ανοιχτό Αμφιθέατρο ΔΙΠΑΕ, Σέρρες

14 Σεπτεμβρίου | Θέατρο Μελίνα Μερκούρη, Βόλος

17 Σεπτεμβρίου | Θερινό Δημοτικό Θέατρο, Παμπελοποννησιακό Στάδιο, Πάτρα

18 Σεπτεμβρίου | Υπαίθριο Θέατρο Φρύνιχος, Δελφοί

25 Σεπτεμβρίου | Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας, Αττική

Προπώληση: https://www.more.com/.../offer/festival/summer/ai-laos/

_________________________________

Ακολουθήστε τον λογαριασμό μας στο Instagram με

όλα τα θεατρικά και καλλιτεχνικά νέα

https://www.instagram.com/frankie.artsmedia/

Παραστάσεις Θεάτρου

Μάρθα Φριντζήλα the Kubara Project & Kalogeraki Bros

 

Μάρθα Φριντζήλα the Kubara Project & Kalogeraki Bros | Παρασκευή 17 Ιουλίου, ΙΤΕΑ - Προβλήτα | Το Kubara Project, ύστερα από περισσότερα από είκοσι χρόνια συναυλιών στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, επιστρέφει στο κοινό με τον αυθορμητισμό και τη ζεστασιά που το χαρακτήρισαν από την πρώτη του εμφάνιση. Η Μάρθα Φριντζήλα, σε μία από τις πιο ώριμες και δημιουργικές στιγμές της, πλαισιώνεται από δεξιοτέχνες μουσικούς σε ένα πρόγραμμα που περιλαμβάνει τραγούδια σημαντικών Ελλήνων και ξένων συνθετών των δύο τελευταίων αιώνων, καθώς και υλικό από την προσωπική δισκογραφία της ίδιας και των αδελφών Καλογεράκη.

Συμμετέχουν:

Αντώνης Μαράτος (κοντραμπάσο), Βασίλης Μαντζούκης (τύμπανα), Βασίλης Παναγιωτόπουλος (τρομπόνι, πλήκτρα,τραγούδι), Κώστας Νικολόπουλος (κιθάρα), Νίκος Παπαϊωάννου (τσέλο, σάζι, μπάντζο), Μάρθα Φριντζήλα (τραγούδι), Μιχάλης Καλογεράκης (τραγούδι, χορευτικά), Παντελής Καλογεράκης (τραγούδι, χορευτικά).

“Μετά από μια χρονιά γεμάτη αναταράξεις κι αλλαγές προσωπικές αλλά και σε παγκόσμια κλίμακα, και με έναν ολοκαίνουργιο δίσκο στα χέρια, παρουσιάζουμε με τα αγαπημένα Καλογεράκια και ζούμε στιγμές ποίησης και τρέλας, στην ασφάλεια που μόνο η Τέχνη μπορεί να προσφέρει.

Κι όπως λέει ο υπέροχος Γιώργος Χρονάς: «Ελάτε να στήσουμε μαζί ένα ανάχωμα απέναντι στο ποτάμι της αδιαφορίας που πάει να μας καταπιεί.»

Το Φεστιβάλ Δελφών «Το Λάλον Ύδωρ» είναι η πιο σημαντική δραστηριότητα του Δικτύου Δελφών και αποτελεί πρωτοβουλία του Δήμου Δελφών, του Δήμου Δωρίδας και της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, με τη στήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

Παρασκευή 17 Ιουλίου, ώρα 21:30 - ΙΤΕΑ | Προβλήτα

Είσοδος Ελεύθερη

_________________________________

Ακολουθήστε τον λογαριασμό μας στο Instagram με

όλα τα θεατρικά και καλλιτεχνικά νέα

https://www.instagram.com/frankie.artsmedia/

Παραστάσεις Θεάτρου