Οι γάτες είναι κομψές, μυστηριώδεις, όμορφες. Απολαμβάνουν τα χάδια μας, αλλά δεν απεμπολούν την ανεξαρτησία τους. Οι συγγραφείς τις λατρεύουν – σκεφτείτε τη Μινού της Γεωργίας Σάνδη, τους τρεις Μισούφ του Αλέξανδρου Δουμά, τον Μπομπ του Καρόλου Ντίκενς, τον Πυγμαλίωνα του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, τον Μπέπο του Μπάιρον αλλά και του Μπόρχες, τον Τάικ του Τζακ Κέρουακ, τον Ελ Μανίφικο της Ντόρις Λέσινγκ, τον Τζελιλόρουμ του Τ.Σ. Έλιοτ. Οι αναγνώστες τις αγαπούν. Και οι εικονογράφοι, όπως ο Bernard Villiot, τις ζωγραφίζουν σε όλη τους τη σκοτεινή γοητεία. Όπως στον υπέροχο Μεφίστο, το παραμύθι που συνέθεσε μαζί με τον Antoine Guilloppé, όπου ο κεντρικός ήρωας, ένα γατί «ολόμαυρο σαν κάρβουνο σβησμένο», διχάζεται ανάμεσα στην ελευθερία και την ανάγκη του για ασφάλεια και αγάπη. «Hooray!» θα αναφωνούσε ο μέγας γατόφιλος Λόρδος Μπάιρον, αν διάβαζε την ιστορία του ανεξάρτητου κεραμιδόγατου που μετά από πολλές παρεξηγήσεις και πολλές περιπέτειες, καταλήγει: «Ποτέ δεν θα’ χω αφέντη εγώ, το λέω, το διακηρύσσω/ πάντα θα μείνω ο γάτος που τον έβγαλαν Μεφίστο».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου