Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026

Όλα για τον Μαραθώνιο


 Με αφορμή τη διοργάνωση του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, το Τμήμα Αθλητικής Αριστείας | Sports Excellence της Α΄ Ορθοπαιδικής Χειρουργικής Κλινικής του ΕΚΠΑ, σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νι άρχος, διοργανώνει το Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026 την ανοιχτή ημερίδα «Όλα για τον Μαραθώνιο», στον Πύργο Βιβλίων του ΚΠΙΣΝ.

Έμπειροι προπονητές, κορυφαίοι Έλληνες μαραθωνοδρόμοι, επιστήμονες και στελέχη του Sports Excellence θα παρουσιάσουν τις σημαντικότερες επιστημονικές και πρακτικές παραμέτρους της προετοιμασίας και της συμμετοχής σε έναν μαραθώνιο δρόμο.

Κατά τη διάρκεια της ημερίδας θα αναπτυχθούν θέματα που αφορούν:
• την ενεργειακή διαχείριση, τη φόρτωση υδατανθράκων, την τροφοδοσία και την ενυδάτωση πριν και κατά τη διάρκεια του Μαραθωνίου, καθώς και τη μεταγωνιστική αποκατάσταση,
• τη μεθοδολογία και την παρακολούθηση της προπόνησης,
• τα long runs, την ειδική αντοχή και την προπόνηση στον ρυθμό μαραθωνίου,
• την ψυχολογία της απόδοσης, την παρακίνηση και την ψυχική ανθεκτικότητα,
• την προπόνηση δύναμης και τη βελτίωση της δρομικής οικονομίας,
• την πρόληψη και τη διαχείριση των συχνότερων τραυματισμών,
• τις καρδιαγγειακές και μυοσκελετικές προσαρμογές,
• τη στρατηγική ρυθμού και τα κρίσιμα σημεία της διαδρομής του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας.
Η ημερίδα θα ολοκληρωθεί με τη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης: «42.195 μέτρα εμπειρίας»: Ο ελληνικός μαραθώνιος μέσα από τα μάτια των πρωταθλητών
Σπουδαίοι εκπρόσωποι διαφορετικών γενεών του ελληνικού μαραθωνίου θα μοιραστούν προσωπικές εμπειρίες από την πορεία τους στον πρωταθλητισμό, τις απαιτήσεις της προετοιμασίας, τη συμμετοχή σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις και τις σημαντικότερες στιγμές της αθλητικής τους διαδρομής.

Συμμετέχουν:
• Νίκος Πολιάς — Πρωταθλητής Ελλάδας Μαραθωνίου, συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες «Αθήνα 2004»
• Γιώργος Σταμούλης — Πρωταθλητής Ελλάδας στα 3.000 μ. με φυσικά εμπόδια – Μαραθωνοδρόμος
• Γιώτα Βλαχάκη — Συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες «Ρίο 2016»
• Σοφία Ρήγα — Πρωταθλήτρια Ελλάδας Μαραθωνίου, συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες «Ρίο 2016»
• Σπύρος Ανδριόπουλος — Κάτοχος Πανελληνίων Ρεκόρ Μαραθωνίου & 10.000 μ., συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες «Ατλάντα 1996»
Η εκδήλωση απευθύνεται σε δρομείς όλων των επιπέδων, σε προπονητές και επαγγελματίες του χώρου της άσκησης και της υγείας, καθώς και σε όσους προετοιμάζονται για τον Αυθεντικό Μαραθώνιο της Αθήνας ή για τους παράλληλους αγώνες των 5 και 10 χιλιομέτρων.
*Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα.

Σάββατο 17 Οκτωβρίου 2026 | 17:00–20:15
Πύργος Βιβλίων EBE | Είσοδος ελεύθερη

Η εκδήλωση πραγματοποιείται χάρη στην αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ).
Λεωφ. Συγγρού 364, 17674 Kallithéa, Greece

Το Ορατόριο «Φως της Χριστιανοσύνης» του Παναγιώτη Καρούσου στο Πανεπιστήμιο Concordia

 

Hugh Cawker, piano, Johanne Patry, mezzo-soprano, Panayoti Karousos composer, Karine Bouchard, violin and William Larivière, violoncello at Concordia University Loyola Campus Chapel 30 April 2010

Το Ορατόριο «Φως της Χριστιανοσύνης» του Παναγιώτη Καρούσου παρουσιάστηκε με επιτυχία σε Φιλανθρωπική Συναυλία στο Πανεπιστήμιο Κονκόρντια στο Μοντρεάλ στον Καναδά

Παρασκευή 30 Απριλίου 2010, Παρεκκλήσι Loyola - Σχολή Μουσικής - Πανεπιστήμιο Concordia, 7141 Sherbrooke St W, Μόντρεαλ, QC H4B 1R6, Καναδάς
Η The Chapel Community at Loyola Campus, Μουσικοί και Χορωδία
Σε διεύθυνση των Johanne Patry και Thomas Leslie
Σολίστ: Johanne Patry (μετζοσοπράνο), Karine Bouchard (βιολί),
William Larivière (βιολοντσέλο), Hugh Cawker (πιάνο).
ΜΟΝΤΡΕΑΛ, ΚΑΝΑΔΑΣ — Το ιστορικό Παρεκκλήσι Loyola στο Πανεπιστήμιο Concordia έγινε το σκηνικό για μια βαθιά μουσική ένωση πολιτιστικής κληρονομιάς και φιλανθρωπίας κατά τη διάρκεια της ανοιξιάτικης παρουσίασης κλασικής μουσικής, SUMER IS ICUMEN IN! Η βραδιά είχε ως κεντρικό άξονα τη βορειοαμερικανική παρουσίαση του έργου "Το Φως του Χριστιανισμού", ενός ορατορίου-σταθμού από τον καταξιωμένο Ελληνοκαναδό συνθέτη Παναγιώτη Καρούσο.
Το έργο ερμηνεύτηκε από ένα κορυφαίο σύνολο μουσικής δωματίου, και η συναυλία συγκέντρωσε με επιτυχία ζωτικής σημασίας πόρους για την υποστήριξη του Νοσοκομείου Kilembe στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.
Ένα Φιλοσοφικό και Πνευματικό Αριστούργημα
Το «Φως της Χριστιανοσύνης» αποτελεί το μνημειώδες τέταρτο κεφάλαιο της ευρύτερης Ελληνικής Επικής Τετραλογίας του Καρούσου: Η Αυγή του Πολιτισμού. Χτισμένο γύρω από το κεντρικό μοτίβο μιας εξελισσόμενης, ιστορικής «φλόγας», το λιμπρέτο ακολουθεί μια πορεία από τη μυστικιστική φωτιά του Προμηθέα Δεσμώτη, μέσα από τα πανανθρώπινα ιδεώδη της Ολυμπιακής Φλόγας, έως την παγκόσμια εξάπλωση υπό τον Μέγα Αλέξανδρο.
Σε αυτό το καταληκτικό μέρος, ο Καρούσος εξερευνά τη μετάβαση της ιερής αρχαίας φλόγας στο εξαγνιστικό φως της χριστιανικής πίστης. Μουσικά, το έργο γεφυρώνει την κλασική προσωδία του αρχαίου ελληνικού δράματος με την πλούσια παράδοση της βυζαντινής υμνολογίας, προσφέροντας μια σπάνια ματιά στην κοινή φιλοσοφική καταγωγή της ελληνικής σκέψης και της ορθόδοξης πνευματικότητας.
Η παρουσίαση στο Μόντρεαλ περιλάμβανε δυναμικά αποσπάσματα από το έργο, όπως τα κομμάτια Θρήνος της Παναγίας, Τα Πάθη του Χριστού και Η Αποκαθήλωση.
Η Ερμηνεία και η Παραγωγή
Η παράσταση ανέδειξε ένα ταλαντούχο σύνολο αποτελούμενο από τη μετζοσοπράνο Johanne Patry, τη βιολονίστρια Karine Bouchard, τον τσελίστα William Larivière και τον πιανίστα Hugh Cawker. Υπό τη συνδιεύθυνση της Patry και του τενόρου Thomas Leslie, το ευρύτερο πρόγραμμα συνδύασε τις συνθέσεις του Καρούσου με κλασικά έργα των Μότσαρτ, Κόπλαντ, Ντυρουφλέ και Ντόουλαντ, με τη συμμετοχή εθελοντών τραγουδιστών και οργανοπαικτών.
Μουσική με Αποστολή: Υποστήριξη για το Kilembe
Η εκδήλωση διοργανώθηκε σε συνεργασία με την Κοινότητα του Παρεκκλησίου στο Loyola Campus, και οι δωρεές ενίσχυσαν απευθείας το έργο της αδελφής Margaret Jacques στο Νοσοκομείο Kilembe. Τα συγκεντρωθέντα χρήματα βοηθούν στη διατήρηση κρίσιμων λειτουργιών σε μια απομονωμένη περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των φαρμακευτικών προμηθειών, της ανακούφισης από τον υποσιτισμό, της συντήρησης του ιατρικού εξοπλισμού και των εγκαταστάσεων ηλιακής ενέργειας για καθαρό νερό και ηλεκτροδότηση.


ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ MARTA BIAGINI ΙΔΡΥΜΑ Μ.ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ

 


MARTA BIAGINI

"ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ"
Εκδοχές της αναπαράστασης.
Αλληγορίες και γεγονότα
Εγκαινιάζεται την Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2026, στις 19:00,
η έκθεση ζωγραφικής της MARTA BIAGINI,
στον β' όροφο του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
Στην παρούσα θεματική, η ζωγράφος συνθέτει σκηνογραφίες όπου ο χώρος, συνολικός και συμβολικός, εμμονικός και παρηγορητικός, βιώνεται σε μία υπερβατική σχέση με τον ανθρώπινο ψυχισμό. Δημιουργεί, πάντα με τη δική της γραφή, σουρεαλιστικά στιγμιότυπα και ανατροπές της παράστασης. Ζωγραφίζει περιβάλλοντα παρουσίας και ετεροτοπίας, αφηγηματικά αλλά και περίκλειστα. Παρατηρούμε σύμβολα και αναφορές στο πραγματικό να συμπλέκονται. Αποτυπώνει τις επιρροές από την παράδοση της ιταλικής τέχνης (Αναγέννηση και Μεταφυσική) με τις διδαχές της ελληνικής αρμονίας, του επίκεντρου και του μέτρου.
Η Marta Biagini χρησιμοποιεί, με μαθηματικό σχεδόν τρόπο, έναν συνδυασμό μεταβλητών, συμβόλων και αναπαραστάσεων, που εκφράζουν τις σχέσεις τους σε ένα μεταφορικό κόσμο. Αυτές οι μορφές βρίσκουν τον λόγο ύπαρξής τους μέσα σε άλλους τόπους, οδηγώντας σε μία εξερεύνηση που ανανεώνεται συνεχώς από σύνθεση σε σύνθεση. Έτσι μεταφέρει στο έργο της μία νέα εικόνα, ιδέα ή εντύπωση, που δημιουργείται στη συνείδηση από την περιγραφή των ρόλων.
"Στο έργο της δεν υπάρχει μία τοπιογραφία, ούτε η ανάγκη να εκφραστεί ένας συμβατικά δομημενος χώρος. Η σκηνογραφία είναι η τοπιογραφία της... Άλλωστε η μεταφυσική ζωγραφική -και το έργο της συνδέεται άρρηκτα με αυτήν- χαρακτηρίζεται από μία βαθειά θεατρικότητα", επισημαίνει ο Παναγιώτης Σ. Παπαδόπουλος (Ψυχαναλυτής Ι.Ρ.Α.-Ε.Ψ.Ε.)
Τέλος, ως φορέας μνήμης και αλληλεπίδρασης, η Marta Biagini, δεν μπορεί να μείνει αμέτοχη στη σκληρή επικαιρότητα. Εκεί η παράσταση ως αναπόληση διαχέεται στο τραγικό. Τα υπαρξιακά και κοινωνικά ζητήματα, πλέον, αγγίζουν την αναγκαιότητα της καταγραφής και της καταγγελίας.
Μαρία Παπαδημητρίου
Μουσειολόγος - Επιμελήτρια
Την έκθεση θα προλογίσει ο Διευθυντής του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών κύριος Francesco Neri και η κυρία Μaria Angela Rapacciuolo, μέλος της Προεδρίας της Α.Ι.Μ. ( Associazione per l'Italia nel mondo - Ένωση για την Ιταλία στον κόσμο).
ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΚΘΕΣΗΣ : Τρήτη 6/10/26 εώς Πέμπτη 29/10/26
Ώρες λειτουργίας καθημερινά & Σαββατοκύριακα 18.00 - 22.00
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης - Michael Cacoyannis Foundation

Ελευσίνα: τόπος μυστικός

 


Tαξιδεύουμε στα βάθη του χρόνου και της ιστορίας μας…

Τότε που η θεά Δήμητρα δίδασκε στους Ελευσίνιους την καλλιέργεια της γης και τις ιερές τελετές, τα πάνσεπτα μυστήρια, για τα οποία αξίωνε απόλυτη μυστικότητα.
Τόπος μυστικός… ένα από τα σπουδαιότερα λατρευτικά κέντρα του αρχαίου κόσμου… μέχρι που οι βάρβαροι τον σύλησαν και ερήμωσαν, αλλά δεν κατάφεραν να του αφαιρέσουν τη μοναδική του αύρα. Μια εξαιρετική ευκαιρία για κυριακάτικη βόλτα στην όμορφη Ελευσίνα, πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2023.
Πάντα με εξειδικευμένο διπλωματούχο ξεναγό και με χρήση υγειονομικά ασφαλούς συστήματος ασύρματης ξενάγησης
Ημέρα / ώρα: Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026, 12.00 - 14.00
Κόστος ξενάγησης: 18 ευρώ /άτομο – Μειωμένο 15 ευρώ για μαθητές / μαθήτριες
Εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο: Ολόκληρο: €10, Μειωμένο: €5
Προσβασιμότητα: Παρακαλούμε επικοινωνήστε μαζί μας
Κρατήσεις:
Επιλογή 1: Μπορείτε να κάνετε τη κράτησή σας τώρα και να πληρώσετε αργότερα: Συμπληρώνετε την αίτηση συμμετοχής, στον σύνδεσμο: https://goo.gl/forms/lmH3noBqUORMxtK42
Επικοινωνούμε μαζί σας ηλεκτρονικά για την επιβεβαίωση συμμετοχής και την πληρωμή.
Επιλογή 2: Μπορείτε να ολοκληρώσετε άμεσα τη κράτησή σας πληρώνοντας τώρα μέσω IRIS ή κάρτας. Ξεκινήστε επιλέγοντας αριθμό συμμετεχόντων, την ημερομηνία και την ώρα ξενάγησης από το ημερολόγιο της σελίδας: https://action-plus.gr/.../xenagisi-ston-archeologiko.../
Σημείο συνάντησης / λοιπές λεπτομέρειες: Στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου της Ελευσίνας, 15′ πριν την έναρξη της ξενάγησης.
Η μετακίνηση από και προς το σημείο συνάντησης γίνεται με δικό σας μέσο ή με αστική συγκοινωνία. Λεωφορεία που εξυπηρετούν:
(α) 876 (από τη στάση “Αγ. Μαρίνα” της γραμμής 3 του ΜΕΤΡΟ) και
(β) από Πειραιά οι γραμμές 845 (Πειραιάς -Ελευσίνα) και 871 (Πειραιάς – Ελευσίνα μέσω Σχιστού).
Για οποιοδήποτε ερώτημα, επικοινωνείτε στο info@action-plus.gr ή στο 210-3230102.
Μουσείο και Αρχαιολογικός Χώρος Ελευσίνας

Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

Kris Salata: «Ο άγραφος Γκροτόφσκι»

 


Ο Αντώνης Διαμαντής μεταφράζει κείμενα για τον Γέρζυ Γκροτόφσκι, τα οποία συνέλεξε ο Κρις Σαλάτα, πολωνικής καταγωγής καλλιτέχνης και καθηγητής Ερμηνείας στη Σχολή Θεάτρου στη Φλόριντα. Ο Γκροτόφσκι (1933-1999) γεννήθηκε στην Πολωνία. Η ζωή του σημαδεύτηκε από τον πόλεμο και το παιδομάζωμα των Γερμανών, από το οποίο γλίτωσε ίσως επειδή είχε ιλαρά. Η μητέρα του τον ώθησε προς τις θεατρικές σπουδές, όπου γνώρισε και τον Στανισλάφσκι.

Ο καθηγητής Κρις Σαλάτα αναλαμβάνει να μιλήσει εκτενώς για τον θρύλο Γκροτόφσκι και τη δουλειά του, για τον οποίο δυστυχώς δεν ξέρουμε πολλά και τα ίχνη του δύσκολα τα ακολουθεί κανείς. Στα κείμενά του, όπου συμμετέχουν όλες οι επιστήμες –εθνογραφία, φαινομενολογία, έρευνα βασισμένη στην εκτέλεση– ο Σαλάτα βλέπει το θέμα φιλοσοφικά και υποστηρίζει ότι ο Γκροτόφσκι είχε εμμονή με το «τι σημαίνει να αποκαλύπτει κάποιος τον εαυτό του», εμμονή που τον ακολουθούσε σε όλες τις φάσεις της καριέρας του.

Τα πέντε κεφάλαια του βιβλίου «ανανεώνουν έναν στοχασμό πάνω στο θέμα με μεταβαλλόμενη εστίαση». Πρόκειται για μια καταγραφή πολλών ταξιδιών επιστροφής (θα δούμε στη συνέχεια τι σημαίνει «επιστροφή»), δεν αποτελείται από δοκίμια για τον Γκροτόφσκι αλλά «μια αφήγηση επαναπροσέγγισης του θέματος, που ακολουθεί λογική και χρονολογική σειρά».

«Πρέπει να συνεχίσουμε να επιστρέφουμε σε αυτό το σημείο εκκίνησης, διαφορετικά θα χαθούμε για πάντα».

Ο Γκροτόφσκι πίστευε στον ηθοποιό χωρίς τα εξαρτήματα –κοστούμια και άλλα–, οπότε διαμορφώνει και την αισθητική του για το «φτωχό θέατρο», το πώς θα παρουσιάσει δηλαδή το αληθινό θέατρο, αλλά εκείνο που τον απασχολούσε κυρίως ήταν η κίνηση του σώματος μέσα σε ένα μικρό θέατρο, σε ένα δωμάτιο, μέσα στο σαλόνι του, μπροστά στους θεατές. Οι συνθήκες, στο ανατολικό μπλοκ, δεν του επέτρεπαν να βγει στο εξωτερικό, να περιοδεύσει, να δείξει τη δουλειά του στα διεθνή φεστιβάλ. Αυτό το κατάφερε το 1966 και το 1968 γίνεται παγκοσμίως γνωστός.

Στα έργα του μεταφέρει ένα μείγμα από πολιτικά μηνύματα και θρησκευτική αμφισβήτηση. Κατά την περίοδο του Γιαρουζέλσκι σταματά το θέατρο, που το βλέπει ως τελετουργία ζωής, και ξεκινάει τις ανθρώπινες σχέσεις. Έπειτα από πρόσκληση ενός πανεπιστημίου στο Λος Άντζελες ξεκινά το «παραθέατρο», που είναι συναντήσεις σε φυσικούς χώρους, τελετουργίες και τραγούδια. Τότε ανακαλύπτει πράγματα που δίνουν μεγάλη ώθηση στη δουλειά του. Το «παραθέατρο» το θεωρεί θέατρο των πηγών, μια στροφή προς τα πίσω –η «επιστροφή»–, η οποία δεν φέρνει κάτι καινούργιο, αλλά φέρνει στο φως κάτι ξεχασμένο. «Πρέπει να συνεχίσουμε να επιστρέφουμε σε αυτό το σημείο εκκίνησης, διαφορετικά θα χαθούμε για πάντα», τονίζει. Επομένως, αυτό που κομίζει στον χώρο του θεάτρου είναι η ματιά προς τα πίσω, σε έναν πολιτισμό που δεν είναι πεθαμένος αλλά ζωντανός. Ο Γκροτόφσκι πιστεύει πως υπάρχει μια συνεχόμενη ενέργεια, την οποία ονομάζει οργανικότητα και την ανακαλύπτει σε ανθρώπους «ιερείς» στον δικό τους μακρινό πολιτισμό. Η ουσία του θεάτρου γι’ αυτόν είναι η επαφή με το θείο· αυτό που προσπαθεί να κάνει και ένας περφόρμερ.

Αγόρασε online το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ

Ο Κρις Σαλάτα δεν προσπαθεί να καταλάβει τι έκανε ο Γκροτόφσκι, αλλά τι καταφέρνει το έργο του για να καταλάβει την ανθρώπινη συνάντηση.

Αποταμιεύω την ιδέα του θανάτου: Το θέατρο υφίσταται κύκλους γέννησης και θανάτου… είτε από φυσικό θάνατο, όπως ο θάνατος ενός παλιού ευημερούντος πατριάρχη ή ο θάνατος από πατροκτονία. «Αυτή η δαρβινική ή φροϊδική διαδοχή επαναδιατυπώνει μια επιθυμία […] που έχει μια αλήθεια» και η αλήθεια μιας παράστασης, καθώς και οι μεγάλοι άνθρωποι του θεάτρου, μπορούν να εμπνέουν γενιές νέων δημιουργών, που ίσως επαναφέρουν το θέατρο στην πηγή από την οποία ξεγλιστρά πάντα.

Η Πέγκυ Φέλαν θεωρεί το φαινόμενο του θεάτρου πρόβα θανάτου. Στα ρωσικά η λέξη «πρόβα» σημαίνει επανάληψη. Η πρόβα θεάτρου είναι πρόβα θανάτου. Η λέξη «Ερμηνευτής» (με κεφαλαίο το Ε) σημαίνει τον άνθρωπο που δρα, τον ιερέα, τον πολεμιστή. Είναι «ο “άγιος” ηθοποιός που μας φέρνει τη φωνή από το πολιτιστικό παρελθόν». Το θέατρο είναι μια συνάντηση-παρουσία, ύπαρξη προς, ύπαρξη με, ύπαρξη εκεί. Το θέατρο είναι τελετουργία, «αναζήτηση μιας τελετής», όπου ο θεατής «μυείται και ενεργοποιείται».

Η σημερινή ζωή είναι αποσπασματική, είναι ένας Πύργος της Βαβέλ «όπου οι γλώσσες αναμειγνύονται και οι κοινές προθέσεις εξαφανίζονται, αλλά και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ένας Πύργος της Βαβέλ, γιατί του λείπει ένα θεμελιακό ομοιογενές σύστημα αξιών». Το να «συναντηθούμε στη διατύπωση» σημαίνει να καταβάλουμε προσπάθεια να μην πέσουμε στις παγίδες της μηχανικής σκέψης, της εύκολης διευκρίνισης και της ανεξερεύνητης ορολογίας. Ο Γκροτόφσκι διδάσκει: «Μπορείτε να κρατάτε σημειώσεις ή να ηχογραφείτε. Αν ψάχνετε για φόρμες», όμως η ουσία είναι «να ξεχάσετε τις φόρμες. Από μόνες τους δεν σημαίνουν τίποτα». Θα λέγαμε πως υποστήριζε αυτό που και οι αρχαίοι μας υποστήριζαν: ναρθηκοφόροι μεν πολλοί, βάκχοι δε παύροι. Η μύηση, η μέθεξη είναι πιστεύω πίσω από τη διδασκαλία του Γκροτόφσκι. Η «συνάντηση» για την οποία ενδιαφέρεται, η αληθινή τελετουργία, η μυστική ένωση.

Ο μελετητής μιλά για τον Ρομαντισμό, για τη σχέση του Γκροτόφσκι με τον Μίτσκιεβιτς, αναφέρεται στο έργο Η παραμονή των προγόνων, ένα έργο γεμάτο από ρομαντικά χαρακτηριστικά – πατριωτικό, παν-ποιητικό, μεσσιανικό, βλάσφημο, γεμάτο παγανιστικές τελετουργίες, πράγμα που εξόργισε την Πολωνική Καθολική Εκκλησία. Μύστης και εκείνος του Γκροτόφσκι, προσπαθεί να μας δώσει κάθε παράμετρο της σκέψης, αλλά και της πράξης του μεγάλου άγνωστου καλλιτέχνη, παραθέτοντας πάντα το απόσπασμα από τον Γκροτόφσκι, αναλύοντας, ερμηνεύοντας, σχολιάζοντας συστηματικά. Και τελειώνει με το «Σαλόνι», τον «Οίκο», σπίτι, οικογένεια, γάμο· «ο γάμος δεν είναι πρωτίστως μια υπόθεση προσωπικών σχέσεων –ακόμη λιγότερο ρομαντικού έρωτα– αλλά εξασφάλιση της συνέχειας του οίκου», κάτι που έχει τελείως ξεχαστεί στην εποχή μας.

Το βιβλίο περιέχει υποσελίδιες σημειώσεις και πλούσια βιβλιογραφία πίσω από τη συστηματική έρευνα. Η μετάφραση του Αντώνη Διαμαντή μάς βοηθάει να επικοινωνήσουμε με πολύ δύσκολες έννοιες και διατυπώσεις, ενώ ο Γκροτόφσκι στο ασπρόμαυρο εξώφυλλο μας κοιτάζει με βλέμμα «συνάντησης».

 

Ο άγραφος Γκροτόφσκι
Θεωρία και πράξη της συνάντησης
Kris Salata
μετάφραση: Αντώνης Διαμαντής
Μετρονόμος
224 σελ.
ISBN 978-618-5748-95-1
Τιμή €16,96

Η Ανθούλα Δανιήλ είναι δρ Φιλολογίας, συγγραφέας και κριτικός λογοτεχνίας, μέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών και μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.

https://diastixo.gr/kritikes/meletesdokimia/26206-o-agrafos-gkrotofski


https://diastixo.gr/ 




Oscar Wilde: «Εννιά παραμύθια»

 


Ο Όσκαρ Ουάιλντ έγραψε συνολικά εννιά παραμύθια, που κυκλοφόρησαν σε δύο τόμους (Ο Ευτυχισμένος Πρίγκιπας και άλλα παραμύθια, το 1888, και Το σπίτι με τις ροδιές, το 1891). Ο ίδιος τα χαρακτήριζε ως «μικροσκοπικά έργα τέχνης» και, όχι τυχαία, κατά καιρούς έγιναν θεατρικά έργα, ταινίες για το σινεμά και την τηλεόραση, καρτούν, μπαλέτο, παιδική όπερα. Υποστήριζε πως τα παραμύθια του «δεν είναι ιστορίες μόνο για παιδιά, αλλά για παιδικές ψυχές από οχτώ ως ογδόντα χρονών». Και πραγματικά, τα κείμενα αυτά μπορούν να διαβαστούν με διαφορετικό τρόπο ανάλογα με το ηλικιακό βλέμμα του αναγνώστη.

Πρόσφατα, τα Εννιά παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ κυκλοφόρησαν από τη νέα σειρά Specula Fabularum των Εκδόσεων Στιγμός. Η έκδοση αποτελεί μια ολοκληρωμένη συλλογή που απευθύνεται τόσο σε παιδιά όσο και σε ενήλικες. Η ανάγνωσή τους προσφέρει μια σπάνια εμπειρία χάρη στην αφηγηματική δεινότητα του συγγραφέα και τα διαχρονικά ερωτήματα που θέτει. Τη μετάφραση έχει αναλάβει ο Μάνος Κοντολέων, του οποίου η αγάπη για τους κλασικούς είναι γνωστή. «Το τελευταίο παραμύθι (Ο ψαράς και η ψυχή του) ζήτησα να το μεταφράσει η Κώστια Κοντολέων, ως μια ένδειξη της μακρόχρονης κοινής πορείας μας στη ζωή και στη λογοτεχνία», γράφει στο εισαγωγικό σημείωμα ο Κοντολέων. Την επιμέλεια του κειμένου έχει κάνει η Αντωνία Γουναροπούλου. Ήδη, λοιπόν, διαφαίνεται ότι οι άνθρωποι που ανέλαβαν το εγχείρημα, εξαιρετικοί γνώστες της ελληνικής γλώσσας και συγγραφείς και οι ίδιοι, εγγυώνται μια σύγχρονη και λογοτεχνικά άρτια απόδοση των κειμένων.

«Θεωρώ τα παραμύθια του Ουάιλντ πως είναι μικρά διαμάντια του λογοτεχνικού εκείνου είδους που συνδυάζει τη φαντασία με την κοινωνική κριτική – στην ουσία αυτό που χαρακτηρίζει όλες τις διαχρονικές ιστορίες για παιδιά και όχι μόνο», υποστηρίζει ο Μάνος Κοντολέων, ο οποίος συντάσσει και το εισαγωγικό σημείωμα στο οποίο συστήνει στους αναγνώστες βασικά χαρακτηριστικά των παραμυθιών του Ουάιλντ. Τα παραμύθια του Ουάιλντ προσφέρονται για πολυεπίπεδη προσέγγιση. Δεν είναι απλές παιδικές ιστορίες· εξερευνούν σύνθετα θέματα όπως η αυτοθυσία, η αγάπη, η ματαιοδοξία, η σκληρότητα της άρχουσας τάξης και η κοινωνική αδικία, προσφέροντας τροφή για σκέψη σε αναγνώστες κάθε ηλικίας. Αφήνοντας στην άκρη οποιοδήποτε σχόλιο για την αξία της κλασικής λογοτεχνίας (τόσο για τους αναγνώστες όσο και για επίδοξους συγγραφείς), έχει ιδιαίτερη σημασία η άποψη που καταθέτει ο Κοντολέων γι’ αυτά. «Τα εννιά παραμύθια της συλλογής ήταν και παραμένουν μικρά λογοτεχνικά αριστουργήματα. Με τον τρόπο τους αποδεικνύουν πόσο κοντά είναι ο λόγος του παραμυθιού με αυτόν του μαγικού ρεαλισμού, όπως βέβαια και πώς, μέσα από την εξιστόρηση μιας ιστορίας που κρατά όλα τα στοιχεία της παραμυθιακής αφήγησης, μπορεί κανείς να ασκήσει κοινωνική κριτική, να καταθέσει ιδεολογικές απόψεις και να περιγράψει ανθρώπινους τύπους», επισημαίνει.

Ο «Ευτυχισμένος πρίγκιπας» παραμένει η απόλυτη αλληγορία για το χάσμα πλουσίων και φτωχών. Το εμβληματικό κείμενο, πιο επίκαιρο από ποτέ, είναι ένα σχόλιο και για τη σημερινή κρίση και την ανάγκη για αλληλεγγύη, την ανιδιοτελή αγάπη, την αυτοθυσία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Και έρχεται να θυμίσει πως «τα πιο σημαντικά πράγματα είναι αόρατα για τα μάτια».

Ο ρυθμός και η πλούσια εικονοποιία των παραμυθιών του Ουάιλντ αποδίδονται με μια γλώσσα μεστή, πυκνή, σύγχρονη, που επανατοποθετεί τα κείμενα στη σημερινή εποχή.

Στον «Νεαρό βασιλιά» αναδεικνύεται η πολιτική ευαισθησία του συγγραφέα, καθώς η ιστορία αποτελεί ένα σχόλιο για τη στάση που υιοθετεί η εξουσία απέναντι στην εκμετάλλευση των αδυνάμων. Και πόσο επίκαιρο γίνεται το κείμενο σε μια εποχή που η φιλοσοφική προσέγγιση ζητημάτων καταναλωτισμού υπογραμμίζει εμφατικά την ανάγκη ηθικής μόδας.

«Το Αστερόπαιδο» είναι ένα κείμενο-σχόλιο για τη σχέση εσωτερικής-εξωτερικής ομορφιάς και το πώς την Ύβρι ακολουθεί πάντα η Νέμεσις, αφού η αλαζονεία του αγοριού τιμωρείται με την απώλεια αυτού που αγαπά περισσότερο: της ομορφιάς του. Οι αναγνώστες καλούνται να θυμηθούν πως η αληθινή ομορφιά κρύβεται στις πράξεις και όχι στην καταγωγή ή την όψη.

«Ο εγωιστής γίγαντας» υπενθυμίζει ότι η αληθινή ευτυχία δεν βρίσκεται στην ιδιοκτησία και την απομόνωση, αλλά στην ενσυναίσθηση και τη συντροφικότητα, ενώ στο παραμύθι «Η Αηδόνα και το ρόδο» –το ερωτικότερο παραμύθι όλων των εποχών, κατά τον Κοντολέων– ο αναγνώστης προβληματίζεται για το αν αναγνωρίζεται η αξία της αγάπης σε μια κοινωνία που μετρά τα πάντα με το χρήμα και τη λογική.

Αγόρασε online το βιβλίο από το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ

«Ο πιστός φίλος», που αφορά τη μονόπλευρη φιλία και την εκμετάλλευση του καλόκαρδου Χανς από τον μυλωνά, είναι μια σκληρή κριτική στην υποκρισία εκείνων που χρησιμοποιούν «τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα» για να δικαιολογήσουν την ιδιοτέλειά τους.

«Η διαπρεπής Ρουκέτα», από τα πιο σαρκαστικά παραμύθια του Όσκαρ Ουάιλντ, είναι ένα αιχμηρό σχόλιο για την αλαζονεία, τον ναρκισσισμό και τη στάση ζωής που υιοθετούν όσοι, με υπερδιογκωμένο το Εγώ τους, πιστεύουν ότι αποτελούν το κέντρο του κόσμου.

«Τα γενέθλια της Ινφάντα», ένα εξίσου υψηλού συμβολισμού πολυεπίπεδο παραμύθι, είναι ένα αιχμηρό σχόλιο για τη στάση της άρχουσας τάξης που στερείται αισθητικής, αδιαφορεί για τα συναισθήματα και αντιμετωπίζει τους ανθρώπους ως αντικείμενα προορισμένα, απλώς, να παρέχουν ευχαρίστηση στην εκάστοτε… μεγαλειότητα. «Φροντίστε από εδώ και στο εξής αυτοί που θα έρχονται να παίζουν για μένα να μην έχουν καρδιά», θα πει η γεμάτη αλαζονεία πριγκίπισσα, όταν θα μάθει ότι ο καμπούρης και άσχημος νάνος κατέρρευσε όταν συνειδητοποίησε γιατί, πραγματικά, γελούσαν μαζί του. Πώς μπορεί να μην είναι επίκαιρο ένα τέτοιο παραμύθι, σε μια εποχή όπου το φαίνεσθαι έχει γίνει κυρίαρχη αξία ζωής και οτιδήποτε αποκλίνει από τις κοινωνικές επιταγές περί του ωραίου καταδικάζεται στη χλεύη και την απαξίωση;

«Ο ψαράς και η ψυχή του» είναι, ίσως, το πιο ώριμο και σύνθετο παραμύθι της συλλογής. Με διάθεση φιλοσοφική, εξερευνά τη σύγκρουση μεταξύ έρωτα, ψυχής και σώματος. Ο ψαράς απαρνιέται την ψυχή του για να ζήσει με μια γοργόνα, μαθαίνοντας πως η αγάπη (καρδιά) είναι ανώτερη της λογικής (ψυχή), αλλά η απόλυτη ευτυχία απαιτεί την ένωση και των δύο.

Στα παραμύθια, λοιπόν, του Ουάιλντ ο σημερινός αναγνώστης μπορεί να διακρίνει πολλές από τις παθογένειες της εποχής μας. Η λατρεία της εικόνας και του αυτοθαυμασμού –όπως αποτυπώνεται στη συχνότητα της αυτοφωτογράφησης–, η ματαιοδοξία, η αδικία και οι κοινωνικές ανισότητες, ο διογκωμένος εγωισμός, η εκμετάλλευση του αδύναμου από τον δυνατό, που παρουσιάζεται ως ευσπλαχνία και γενναιοδωρία, είναι μερικοί από τους θεματικούς πυρήνες των ιστοριών, που επιτρέπουν στον αναγνώστη να κάνει αναγωγές και ταυτίσεις με σύγχρονα πρόσωπα και καταστάσεις.

Μεγάλη αξία στο τελικό αποτέλεσμα προσδίδει και η μεταφραστική προσέγγιση των κειμένων από τον Μάνο Κοντολέων. Άριστος γνώστης της γλώσσας, με λογοτεχνική ευαισθησία, αναδεικνύει τις λεπτές αποχρώσεις των κειμένων που άλλοτε κινούνται στα όρια του λυρισμού και άλλοτε του σαρκασμού. Ο ρυθμός και η πλούσια εικονοποιία των παραμυθιών του Ουάιλντ αποδίδονται με μια γλώσσα μεστή, πυκνή, σύγχρονη, που επανατοποθετεί τα κείμενα στη σημερινή εποχή. Στις μεταφράσεις κειμένων υψηλής λογοτεχνικής αξίας, το μεγάλο στοίχημα για τον μεταφραστή δεν είναι να αποδώσει πιστά το κείμενο… είναι να καταφέρει να αποδώσει όλα εκείνα τα υπόγεια εκφραστικά τερτίπια του συγγραφέα, όπως η ειρωνεία, ο σαρκασμός, η υποφώσκουσα τρυφερότητα προς τον ήρωα, οι υπαρξιακές αποχρώσεις των συναισθημάτων των πρωταγωνιστών, που αποτελούν μέρος της αξίας του κειμένου. Ο Μάνος Κοντολέων (αλλά και η Κώστια Κοντολέων, αναδεικνύοντας ισάξια και με το δικό της γλωσσικό τρόπο τον αισθητισμό της ιστορίας που μεταφράζει) στα Εννέα παραμύθια  αξιοποιεί την εικονοπλαστική δύναμη και τη μουσικότητα της ελληνικής γλώσσας, για να επαναφηγηθεί τις ιστορίες του Όσκαρ Ουάιλντ.

Τα παραμύθια του Ουάιλντ δεν είναι ευχάριστες ιστορίες, αλλά είναι πέρα ως πέρα ειλικρινείς. Κόντρα στα παραδοσιακά «happy endings», αγγίζουν δύσκολα και φιλοσοφικά θέματα, βοηθώντας τους αναγνώστες να επεξεργαστούν πιο σύνθετα συναισθήματα με έναν μαγικό αλλά ειλικρινή τρόπο.

 

Εννιά παραμύθια
Oscar Wilde
μετάφραση: Μάνος Κοντολέων
Εκδόσεις Στιγμός
184 σελ.
ISBN 978-618-5640-08-8
Τιμή €13,00

https://diastixo.gr/kritikes/efivika/26198-ennia-paramythia


https://diastixo.gr/ 



Όλα για τον Μαραθώνιο

  Με αφορμή τη διοργάνωση του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας, το Τμήμα Αθλητικής Αριστείας | Sports Excellence της Α΄ Ορθοπαιδικής Χειρουρ...