ΚΛΗΡΩΣΗ: «Οδηγός μελέτης για την Αρχαία Ελληνική Κωμωδία» του Cambridge (ed. Martin Revermann)

 

ΚΛΗΡΩΣΗ: «Οδηγός μελέτης για την Αρχαία Ελληνική Κωμωδία» του Cambridge (ed. Martin Revermann)

ΜΟΛΙΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ !

Τρεις τυχεροί θα κερδίσουν το βιβλίο «Οδηγός μελέτης για την Αρχαία Ελληνική Κωμωδία» σε επιμέλεια του Martin Revermann (Επιστημονική Επιμέλεια: Αθανασία Ζωγράφου, Κώστας Αποστολάκης, Αθηνά Παπαχρυσοστόμου, Γεώργιος Τσόμης, Στυλιανός Χρονόπουλος)

Η αρχαία ελληνική κωμωδία άκμασε κυρίως μεταξύ του πέμπτου και του τρίτου αιώνα π.χ. στην αττική αλλά και εκτός αυτής. Ο Αριστοφάνης και ο Μένανδρος είναι οι πιο γνωστοί κωμικοί ποιητές και οι μόνοι των οποίων έργα διασώζονται ακέραια. διασώζονται, ωστόσο, και πολλές εκατοντάδες αποσπάσματα από έργα δεκάδων άλλων κωμωδιογράφων. Ο τόμος αυτός προσφέρει μια ενημερωμένη και εξαιρετική εισαγωγή: παρουσιάζει συνολικά το είδος της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας, εξετάζει ζητήματα πηγών (γραμματειακών και αρχαιολογικών) και συνδυάζει θέματα λογοτεχνικής κριτικής με τη μελέτη του κοινωνικού, ιστορικού και παραστασιακού πλαισίου. Παρέχει έτσι μια πλήρη εικόνα της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας κάτω από το πρίσμα διαφορετικών επιστημονικών προσεγγίσεων. Ο πρωτότυπος αγγλικός τόμος έχει ήδη διαγράψει μια εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία ως εγχειρίδιο αναφοράς και ως αφετηρία νέων ερευνητικών εργασιών. Ο μεταφρασμένος στα ελληνικά τόμος συνεχίζει την πορεία αυτή απευθυνόμενος τόσο στο ευρύ κοινό όσο και σε φοιτήτριες και φοιτητές και σε ερευνήτριες και ερευνητές του αρχαίου κόσμου, του δράματος, της κωμωδίας και του θεάτρου.

Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου, Άγγελος Αγγελίδης, Αντωνία Γουναροπούλου

Λάβετε μέρος στον διαγωνισμό στον παρακάτω σύνδεσμο: https://forms.gle/bAEYJAQg1irGyJUW9

Ο διαγωνισμός θα διαρκέσει μέχρι τις 26/6/2022.

Η κλήρωση θα γίνει στις 27/6/2022 και οι νικητές θα ενημερωθούν με email.

Δείτε το βιβλίο στο site μας: https://www.dardanosnet.gr/.../odigos-meletis-gia-tin.../

Βιβλιοπωλείο Gutenberg

ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΑΡΛΥ / STEINBECK JOHN

 
Ένα οδοιπορικό στην Αμερική

της δεκαετίας του 1960 μέσα από την μοναδική ματιά του Τζον Στάινμπεκ. Το ταξίδι του συγγραφέα με το ειδικά διαμορφωμένο ημιφορτηγό του τον Ροσινάντε και τη συντροφιά του γαλλικού του κανίς, Τσάρλι αποτελεί ένα λογοτεχνικό ταξιδιωτικό ημερολόγιο και μια αυτοβιογραφική ενδοσκόπηση στην καρδιά της Αμερικής με ζωντανές περιγραφές, υπέροχες διαδρομές και απρόσμενες συναντήσεις μέσα από το δικό του ξεχωριστό ύφος.

Διασχίζοντας σχεδόν σαράντα πολιτείες, ξεκινώντας από τον Βορρά και καταλήγοντας στη Νέα Υόρκη, ο Τζον Στάινμπεκ έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια την Αμερική σε μια εποχή αναταραχών και φυλετικών εντάσεων καθώς παράλληλα και με την ιδιαίτερη μορφή της αμερικανικής μοναξιάς που συναντά σχεδόν παντού αλλά και την απροσδόκητη καλοσύνη των ξένων.

Στο κύκνειο άσμα του ο Τζον Στάινμπεκ, μας αποκαλύπτει τους συλλογισμούς του πάνω στην ταυτότητα της αληθινής Αμερικής, παραμένοντας επίκαιρος όσα χρόνια κι αν περάσουν.

Το βιβλίο διατίθεται στα βιβλιοπωλεία και στην ιστοσελίδα μας www.epbooks.gr : https://www.epbooks.gr/.../logote.../taxidia-me-ton-charlie/

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Η Ρένα Μόρφη στο GAZARTE ROOF STAGE για τρεις μοναδικές εμφανίσεις.

 Η Ρένα Μόρφη στο GAZARTE ROOF STAGE για τρεις μοναδικές εμφανίσεις.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΕΣ 17 & 24 Ιουνίου, 1 Ιουλίου

Κλείσε την θέση σου εδώ: https://www.viva.gr/tic.../music/taratsa-gazarte/rena-morfi/

Μετά τις sold out εμφανίσεις της στην Αθήνα τον χειμώνα που πέρασε και ενώ ετοιμάζει τα νέα δισκογραφικά της βήματα, η Rena Morfi θα γιορτάσει μαζί μας την χαρά του φετινού καλοκαιριού με τρεις μοναδικές εμφανίσεις στο Gazarte roof stage!

Η Ρένα Μόρφη, με την βελούδινη φωνή και τη τόσο ξεχωριστή και μοναδική σκηνική παρουσία, τις λάτιν διασκευές λαϊκών τραγουδιών και τις πολλές ραδιοφωνικές της επιτυχίες, αποτελεί μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση στο ελληνικό τραγούδι.

Μια χαρισματική φωνή γεμάτη πάθος και συναίσθημα, μια μπάντα-παρέα με εξαιρετικούς μουσικούς και ένα πρόγραμμα έκπληξη, που μπορεί με άνεση να κινηθεί πέρα από το προσωπικό ρεπερτόριο της Ρένας και το τελευταίο album της ΣΑΜΠΑ ΤΣΙΚΙΤΑ, σε επιλογές από Ζαμπέτα ως J Balvin.

Τρεις καλοκαιρινές βραδιές στο υπέροχο GAZARTE ROOF STAGE, με ένα εξαιρετικό πρόγραμμα που έχει απ΄ όλα και αναδεικνύει για μια ακόμα φορά το εύρος της φωνής της, τη μοναδική ικανότητά της να ελίσσεται πολύ επιτυχημένα ανάμεσα σε διαφορετικά είδη μουσικής, το δυναμισμό της, το μπρίο και το πάθος της, το ανεξάντλητο κέφι αλλά και την ευαισθησία της, και τη καθηλωτική παρουσία της επάνω στη σκηνή. #RenaMorfi #Gazarte #Concert

Minos Emi

Στράτος Θεοδοσίου: Θερινό ηλιοστάσιο

 

Θερινό ηλιοστάσιο

Στις 21 Iουνίου και ώρα 12:13 θα συμβεί το θερινό ηλιοστάσιο με τη μεγαλύτερη μέρα του έτους (μεγαλύτερο φωτεινό τμήμα του 24αώρου) για το βόρειο ημισφαίριο.

Από την ημερομηνία αυτή αρχίζει το θέρος (καλοκαίρι) που διαρκεί έως τη φθινοπωρινή ισημερία στις 23 Σεπτεμβρίου. Τα ηλιοστάσια και οι ισημερίες, ορίζουν αστρονομικά τη διάρκεια των εποχών του έτους και συμβαίνουν επειδή οι ημέρες του έτους δεν έχουν ίση διάρκεια μεταξύ τους. Η αιτία είναι ότι η Γη περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο και ο άξονας περιστροφής της παρουσιάζει κλίση

περίπου 23,5 μοιρών.

Καλείται, επίσης, και θερινό ηλιοστάσιο γιατί ο Ήλιος φαίνεται σαν να «στέκεται» για κάποιες ημέρες με την έννοια ότι αυτές τις ημέρες διατηρεί το ύψος (υ) σταθερό ‒ τη μία από τις δύο Οριζόντιες Συντεταγμένες του Σ (Α, υ).

Το θερινό ηλιοστάσιο καλείται και θερινή τροπή του Ήλιου, καθώς το άστρο της μέρας τρέπεται από το ένα ημισφαίριο στο άλλο (από το βόρειο στο νότιο).

Γι’ αυτό η λαϊκή του ονομασία είναι και «λιοτρόπι», με τη μεγαλύτερη μέρα του έτους, που γιορτάζεται

παράλληλα με τις φωτιές του Aϊ-Γιάννη του Πρόδρομου: «T’ Aϊ-Γιαννιού του Λαμπαδάρη», επειδή ανάβουν μεγάλες φωτιές (κατάλοιπο της αρχαίας

λατρείας του θεού Ήλιου) που καίγονται σαν λαμπάδες..

Εξ αυτού του γεγονότος ο Ιούνιος αναφέρεται και ως Λιοτρόπης, Λαμπαδάρης, αλλά και ως ως Aϊ-γιαννίτης.

Βιβλιογραφία: https://www.diavlos-books.gr/.../o-kyklos-toy...

Αλέξης Μοστριός: «Ο Χαράκτης»

 

Κωνσταντίνα Μόσχου

Με φόντο τη Νάξο, την Αθήνα και τη Σουηδία, το νέο μυθιστόρημα του Αλέξη Μοστριού, μια ιστορία με τον μυστηριώδη εγκληματία που δεν αφήνει ίχνη πίσω του ή ίσως έτσι νομίζει. Για την ανακάλυψή του, καταφθάνουν στον τόπο του εγκλήματος στη Νάξο η σκληρή αστυνόμος Μαίρη Σίμου, γνωστή μας από το προηγούμενο βιβλίο της σειράς, Ικέτες, και ο υπαστυνόμος Γεράσιμος Πελλής.

Παρά τις έντονες προσπάθειές τους και την ενδελεχή έρευνα, αποδεικνύεται ότι αυτή είναι μία από τις δυσκολότερες υποθέσεις που θα μπορούσαν να έχουν, όταν μάλιστα ο ένας –ο Πελλής– είναι νέος στη συγκεκριμένη θέση. Από την άλλη, η αστυνόμος διαθέτει οξυδέρκεια και είναι οργανωτική, αλλά αυτό δεν φτάνει. Τα χτυπήματα είναι απανωτά, τα πρόσωπα, οι μάρτυρες και τα στοιχεία που πρέπει να εξεταστούν είναι πολλά, οι ρυθμοί γοργοί και εξοντωτικοί.

Η αστυνόμος αναγκάζεται λοιπόν εκ των πραγμάτων να επανασυστήσει ανεπίσημα την παλιά ομάδα, γνωστή μας από τους Ικέτες, τον Ρήγα που έχει αναρρώσει και τον Μάνθο, αυθεντία στις κυβερνοεπιθέσεις, και έχοντας ως πληροφοριοδότη της από βρόμικα κυκλώματα τον Ρόμπι.

Ποιο είναι το κίνητρο του ειδεχθούς εγκληματία, που επιλέγει να χαράσσει τις πλάτες των θυμάτων του αφήνοντας τον τόπο του εγκλήματος καθαρό; Τι κοινό έχουν τα θύματα μεταξύ τους;

Μια νεαρή γυναίκα, ελεύθερη από υποχρεώσεις, καθώς ταξιδεύει για Νάξο βρίσκεται νεκρή στην καμπίνα της. Μια τουρίστρια φωτογραφίζεται με τον καπετάνιο Νικόδημο μπροστά στην τράτα του και σύντομα θα έχει την ίδια μοίρα με την προηγούμενη γυναίκα. Το καράβι, ο καπετάνιος, το πλήρωμά του, άτομα που βρίσκονται σε κίνδυνο, μια αντιπαθής δημοσιογράφος και, βέβαια, εκείνος που κάνει την εμφάνισή του κάνοντας την έκπληξη, ο γνωστός μας από τους Ικέτες αστυνόμος σε διαθεσιμότητα Άστρος, σε ρόλο καταλυτικό στην υπόθεση. Η αστυνόμος Μαίρη Σίμου γνωρίζει πλέον καλά ότι η παρουσία του ή θα τη δόξαζε ή θα την τσάκιζε.

Ένα παιχνίδι είναι το αστυνομικό μυθιστόρημα, ένα κλείσιμο του ματιού του συγγραφέα προς τον αναγνώστη, κι εδώ το ανακαλύπτουμε καθώς η πλοκή εκτοξεύει την αγωνία στα κεφάλαια της αποκάλυψης του δολοφόνου.

Τα παραπάνω συνθέτουν ένα σκηνικό έντονης δράσης σε ένα αστυνομικό police procedural, με στοιχεία αγωνίας και περιπέτειας όσο προχωρά η κορύφωση. Στα θετικά του βιβλίου, το γεγονός ότι ενώ χρησιμοποιεί σκηνές που θα μπορούσαν να γίνουν αποτροπιαστικές, ο συγγραφέας επιλέγει περιγραφές που δεν σοκάρουν τον αναγνώστη, αντιθέτως δημιουργούν ερωτηματικά για τη λύση του μυστηρίου. Πολύ εύστοχα, σε δευτερεύοντα ρόλο, η καθαρίστρια Θεοδώρα που ανακαλύπτει το δεύτερο πτώμα παρατηρεί πως η γενιά της δεν ήταν συνηθισμένη σε τόση βία.

Μπαρ «Φαίδων» και Μάιλς Ντέιβις, η Πορτάρα της Νάξου, τα σφαγεία, η εξαφανισμένη γυναίκα του καπετάνιου, παρακολουθήσεις υπόπτων, λαϊκότροποι ήχοι από «Τα νέα της Αλεξάνδρας» όταν τα νέα δεν είναι καθόλου καλά, το ταβερνάκι όπου συναντιούνται οι ήρωες, το αναπόφευκτο ταξίδι στη Σουηδία, αστυνομικοί που παίζουν βρόμικα παιχνίδια και άλλοι που επιδιώκουν λύσεις, ταξίδια σε ήρεμα και ταραγμένα νερά, ενώνονται μεταξύ τους δίνοντας χρώμα στο σκηνικό που αποτελεί τη βάση της αφήγησης.

Σε κάθε κεφάλαιο παρακολουθούμε με αγωνία τον τρόπο που προσπαθούν οι ήρωες να ενώσουν όλα τα κομμάτια και να συνθέσουν την εικόνα που θα τους οδηγήσει στον δράστη, ενώ από την πλευρά του ο συγγραφέας έντεχνα μας οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα, ώστε να δώσει την ανατροπή στο τέλος. Ένα παιχνίδι είναι το αστυνομικό μυθιστόρημα, ένα κλείσιμο του ματιού του συγγραφέα προς τον αναγνώστη, κι εδώ το ανακαλύπτουμε καθώς η πλοκή εκτοξεύει την αγωνία στα κεφάλαια της αποκάλυψης του δολοφόνου.

Το ερώτημα αν θα μπορούσε ένας άνθρωπος που έχει εθιστεί στη δράση να ζήσει μια ήρεμη ζωή σε ένα νησί όπως η Νάξος, είναι η σκέψη της επόμενης μέρας, καθώς ολοκληρώνεις το μυθιστόρημα. Ίσως θα μπορούσε, αν δεν υπήρχαν σίγουρα εκεί Χαράκτες και εγκληματίες. Ο αστυνόμος Άστρος ξέρει καλύτερα από τον καθένα.

 

Ο Χαράκτης
Αφήνει πάνω σου τα σημάδια της ψυχής του
Αλέξης Μοστριός
Bell
σ. 424
ISBN: 978-960-620-894-2
Τιμή: 17,70€

Κωνσταντίνα Μόσχου, συγγραφέας

https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/18483-o-haraktis

Πρόσκληση συμμετοχής χορευτικών ομάδων στο 5o Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Compartments Dance Project»

  diastixo.gr

Έπειτα από τέσσερις επιτυχημένες διοργανώσεις, το Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Compartments Dance Project» επιστρέφει για 5η χρονιά στην Αμαξοστοιχία – Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ καθημερινά από την Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου έως και την Κυριακή 2 Οκτωβρίου 2022.

Χορεύτριες/ές, χορογράφοι και χορευτικές ομάδες που επιθυμούν να συμμετάσχουν στο μοναδικό παγκοσμίως σιδηροδρομικό φεστιβάλ σύγχρονου χορού καλούνται να καταθέσουν τις προτάσεις τους και να δηλώσουν έγκαιρα τη συμμετοχή τους, λόγω συγκεκριμένου αριθμού συμμετεχόντων.

Σκηνικό χώρο του Φεστιβάλ αποτελεί το New Wagon με τα 12 μικρά «διαμερισματάκια» του (compartments), αλλά και κάθε άλλος απρόβλεπτος σκηνικός και μη σκηνικός χώρος της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου.

Στη φετινή όμως διοργάνωση ο προβολέας θα πέσει στο νέο εξοπλισμένο υπαίθριο stage της Αποβάθρας του Τρένου στο Ρουφ, που θα φιλοξενήσει τον μεγαλύτερο αριθμό συμμετεχόντων.

Θέματα και έννοιες που αφορούν στο «ταξίδι» όπως η φυγή, η αναχώρηση, η άφιξη, η μετάθεση, η διαδρομή, ο σταθμός, η αντάμωση, η αναψυχή, η μετανάστευση, ο αποχωρισμός, η προσφυγιά και ό,τι άλλο μπορεί να περικλείει ένα «ταξίδι», κυριολεκτικά και μεταφορικά, αλλά και πιο προσωπικές και εσωτερικές «διαδρομές» αποτελούν πηγές έμπνευσης και βρίσκουν στον χώρο την ιδανική τους διάσταση.

Οι χορεύτριες/ές καλούνται να συλλειτουργήσουν με τους αντισυμβατικούς χώρους του Τρένου στο Ρουφ, να τους εντάξουν στα projects τους, να συνομιλήσουν μαζί τους, να διαδράσουν με τους θεατές χρησιμοποιώντας εάν επιθυμούν και κάθε άλλη μορφή τέχνης και να παρουσιάσουν τις χορευτικές performances τους, διάρκειας από 10 έως 30 λεπτά, καθημερινά για ένα 15νθήμερο.

Οι προτάσεις θα αξιολογηθούν σε σχέση με την πρωτοτυπία και την εμβάθυνση στην παρουσίαση του θέματος, τη διάδραση, την ευφάνταστη χρήση του χώρου, αλλά και από τον ικανό αριθμό ερμηνευτών της κάθε ομάδας.

Όλες οι performances θα παρουσιάζονται καθημερινά σε ένα κυλιόμενο πρόγραμμα από τις 19:00 έως τις 23.30μμ. για ένα συνεχές 15νθήμερο.

Οι ενδιαφερόμενοι χορευτές και χορεύτριες, χορογράφοι και ομάδες χορού, μπορούν να αποστείλουν την πρότασή τους (εκτενή περιγραφή του project και σχετικό οπτικοακουστικό υλικό από προηγούμενες παραστάσεις), βιογραφικά ερμηνευτών και συντελεστών συνοδευόμενα από φωτογραφίες καθώς και τηλέφωνα επικοινωνίας στη διεύθυνση theater@totrenostorouf.gr έως και τη Δευτέρα 20 Ιουνίου 2022.

Η επιλογή των τελικών συμμετεχόντων θα ανακοινωθεί έως τις 28 Ιουνίου 2022.

Πληροφορίες:
Τηλ.: 210.9237076, fax: 210.9240108, theater@totrenostorouf.gr

www.totrenostorouf.gr
www.facebook.com/To-Treno-sto-Rouf-railway-carriage-theatre
https://twitter.com/ToTrenoStoRouf
https://instagram.com/ToTrenostoRouf
https://www.youtube.com/user/totrenostorouf

https://diastixo.gr/allestexnes/xoros/18468-compartments-dance-project

 diastixo.gr

Ελένη Λαδιά: «Αρχή»

 
Γεωργία Κακούρου Χρόνη

Φθάνοντας στην τελευταία σελίδα της Αρχής της Ελένης Λαδιά, το βιβλίο παραμένει ανοιχτό και εμφιλοχωρεί η ίδια πάλι επιταγή να διαβάσω όλο της το έργο, για να την κατανοήσω καλύτερα, άρα και να απολαύσω περισσότερο και περισσότερα. Αλλά προσμετρώντας τον όγκο του συγγραφικού της έργου αναβάλλω διαρκώς την αναμέτρηση μαζί του. Παραμένω έτσι πάντα στην αρχή (Αρχή) με τις πολλές αρχές να παρεισδύουν άναρχα και απρόσκλητα.

Η ίδια εξάλλου έχει δηλώσει πως «Η ιστορία που φτιάχνει ο συγγραφέας έχει άγνωστη την έννοια της αρχής και του τέλους. Η συγκεκριμένη αρχή θα μπορούσε να αντικατασταθεί από άπειρες άλλες αρχές, όπως και το τέλος» (Το Ποικιλόγραφο Βιβλίο. Άρθρα-Ομιλίες-Δοκίμια. 1972-2012, Αθήνα 2012, σ. 213). Δεν επεκτείνει βέβαια τη ρήση της και στον αναγνώστη, που, εγώ ως αναγνώστρια, οικειοποιούμαι αυθαίρετα.

Η λογοτεχνική γραφή της Ελένης Λαδιά (γιατί είναι πλούσιος και ο δοκιμιακός της λόγος) δίνει την εντύπωση ότι κινείται στην περιφέρεια του κύκλου, όπου παρεισφρέουν πολλές αρχές, πολλές αφετηρίες ανάγνωσης, με επιτακτικότερες: το πλούσιο αρχαιοελληνικό, λατινικό, πατερικό και φιλοσοφικό οπλοστάσιό της· τα προσωπικά της βιώματα, το «κρυφτό», η αναγνώριση και η ταύτιση αυτής που της μοιάζει να είναι η συγγραφέας· η έκσταση, η ενόραση, το όνειρο, η έκτη της αίσθηση· η αμφισημία· οι παραλλαγές στο βάθος βάθος των ίδιων θεμάτων, του έρωτα, της αγάπης, του θανάτου, της απώλειας, του πένθους, του δαίμονα, του θεού, της έντονης πνευματικής περιπέτειας· η μνήμη· το χθόνιο, αλλά και το υποχθόνιο και το ουράνιο, στα οποία η συγγραφέας αναζητεί –και βρίσκει– αναλογίες που συνθέτουν το θαύμα του ενός μοναδικού πράγματος. Δεν θα την ανταμώσουμε στο κέντρο του κύκλου, αλλά στην περιφέρεια με τις πολλές και διαφορετικές μεταξύ τους αφετηρίες και αμφισημίες.

Όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές δεν είχε ακόμη κυκλοφορήσει το βιβλίο της Επί της περιφερείας του κύκλου  (νουβέλα, Εκδόσεις Gema, Αθήνα 2022) και δεν γνωρίζω εάν, αυτό το τελευταίο της βιβλίο, αναιρεί ή επιβεβαιώνει την εντύπωση ενός έργου που μας επιτρέπει ν’ ακούμε τις εξομολογήσεις της συγγραφέως που αναμετριέται με την περιπέτεια της γραφής από την περιφέρεια του κύκλου: «Ποια αρχή […] Και ποια η γεωμετρική της απεικόνιση; Ο κύκλος, όπου μπορείς να λάβεις ένα οποιοδήποτε σημείον της περιφέρειάς του αυθαιρέτως ως αρχή, κι άρα υπάρχουν άπειρες αρχές στην περιφέρεια ενός κύκλου […]» (σελ. 15).

Στο εξώφυλλο της Αρχής η ίδια η συγγραφέας διευκρινίζει ότι πρόκειται για «Δύο νουβέλες με διαφορετική θεματολογία και κοινό τίτλο». Και στις δυο, η «συγγραφέας», ένα από τα πρόσωπα της αφήγησης, απευθύνεται στον αναγνώστη πληροφορώντας τον ότι η πρώτη αφήγηση πραγματοποιείται πριν από τον θάνατό της, που η ίδια είχε προκαθορίσει να συμβεί σε δυο μήνες: «Γράφτηκε υπό την φανταστική απειλή του θανάτου της συγγραφέως» (σελ. 98)· και η δεύτερη: «Γράφτηκε υπό την πραγματική απειλή του θανάτου της ανθρωπότητας» (σελ. 158).

«Όλα τα μεγάλα είναι συνάμα ερωτικά. Ο μεγάλος πόνος ερωτικός, η αγάπη για την πατρίδα ερωτική, ο μεγάλος χαμός ερωτικός, όλα ερωτικά, ακόμη και ο θάνατος που παλεύει με την ζωή είναι κι αυτός ερωτικός»

Ως θέμα της πρώτης θα μπορούσε να οριστεί ο ανευόδωτος έρωτας και της δεύτερης η ολοκληρωμένη αγάπη. Και στις δυο, ωστόσο, περιπτώσεις η επιγραμματική αυτή διατύπωση είναι περιοριστική, παρόλο που: «Μόνον η ελληνική γλώσσα βρήκε λέξεις για να διαχωρίσει αυτά τα συναισθήματα, σκέφτηκε, με εθνική υπερηφάνεια. Ο ταχύπους έρως και η αγάπη “ανοιξιάτικο σάλεμα χόρτων στ’ αργοκίνητα πόδια γελαστής χελώνας/ που όλο κερδίζει το στοίχημα της δρασκελιάς”» (σελ. 69-70).

Θέμα της πρώτης νουβέλας, λοιπόν, ο ανευόδωτος έρωτας, ο έρωτας του Ανδρέα προς την Ευρυδίκη. Αλλά πάνω απ’ αυτόν τον έρωτα, που τελικά παρακάμπτεται, είναι ο έρωτας για την πατρίδα: «Όλα τα μεγάλα είναι συνάμα ερωτικά. Ο μεγάλος πόνος ερωτικός, η αγάπη για την πατρίδα ερωτική, ο μεγάλος χαμός ερωτικός, όλα ερωτικά, ακόμη και ο θάνατος που παλεύει με την ζωή είναι κι αυτός ερωτικός» (σελ. 93). Ο έρωτας του Ανδρέα για την πατρίδα του την Κύπρο, που ζει ως ένοχος, μετά τη διχοτόμηση του νησιού του, κι ας στάθηκε γενναίος στρατιώτης, υπερασπιστής των ιερών και των οσίων. Επέζησε! Κι αυτή είναι η ενοχή του! Που επιχειρεί να την ξεπλύνει με τη συγγραφή της «ραψωδίας της μνήμης», της ραψωδίας της ήττας και των νεκύων· πάλεψε με τη γραφή, έως θανάτου, για τη μνήμη όλων εκείνων που οι μάνες τους δεν πρόλαβαν να τους προφυλάξουν από το «αστραπόβροντο» που τους βρήκε «σε ανυποψίαστο καιρό» (σελ. 28).

Και η ολοκληρωμένη αγάπη της δεύτερης νουβέλας, που επιστέγασμά της έχει τη γνώση και την ομορφιά, περνάει μέσα από άλλες αγάπες που διερευνώνται και στις δυο νουβέλες: της αγάπης που λειτουργεί ως ψυχολογικός εκβιασμός και της αντίθετής της που απελευθερώνει, της αγάπης που εκφαίνεται από μια διπολική διαταραχή, της αγάπης που ψυχαναλύεται από το ασύνειδο.

Η ιεράρχηση των «αρχών» εξαρτάται από την προσοχή του αναγνώστη-ακροατή στην πολυφωνία της πολυπρόσωπης αφήγησης: η συγγραφέας, ο Ανδρέας, η Ευρυδίκη, ο/η αφηγητής/τρια και πάλι η συγγραφέας, στη δεύτερη νουβέλα, που αναλαμβάνει, χωρίς τους χρονικούς καταναγκασμούς και από τη χώρα πλέον των ζώντων, να μας διηγηθεί την ιστορία αγάπης του Χρυσάνθιου και της Λαμπετίας, ως μια μεσαιωνική μυθιστορία στο τώρα. Οι αφηγητές ομιλούν ο καθείς για τον εαυτό του και απαιτούν εγρήγορση. Κάθε «φωνή» εκθέτει τη δική της πραγματικότητα, αφού «υπάρχουν τόσες πραγματικότητες, όσες μπορείς να φαντασθείς» (σελ. 80)· σαν ένας λογικός ειρμός του παραλόγου.

Έτσι ωθείται και ο αναγνώστης να εστιάσει στη δική του «αρχή». Σκάλωσα, για παράδειγμα, αρκετή ώρα σε φράσεις που φανταζόμουνα να ανήκουν στη συγγραφέα, όπως: «Δεν πρέπει να μιλάμε άσχημα για ανθρώπους που είχαμε κάποτε αγαπήσει» (σελ. 30). «Αν δεν έχεις το χάρισμα να διακοσμείς την καθημερινότητα, πεθαίνεις λίγο λίγο» (σελ. 41). «Δεν φτιάχνουν μόνον οι άνθρωποι τις πόλεις, αλλά συμβαίνει και το αντίθετο. Έτσι αυτή η ερειπωμένη πόλη μετέβαλε και τους παλαιούς κατοίκους της σε ερείπια γεμάτα μνήμη και αναμνήσεις» (σελ. 51). «Έτσι είναι η νομοτέλεια των αισθημάτων: υπερβολική ευγένεια; περίμενε αγένεια. Λατρευτικές εκδηλώσεις; περίμενε αδιαφορία. Μεγάλα λόγια; περίμενε εξαφάνιση» (σελ. 56). «Τώρα που δεν θα υπήρχε κανείς να την αγαπά, αισθανόταν περιττή» (σελ. 67). «Να αγαπιόμαστε όλοι οι κάτοικοι της νήσου [Κύπρου], γιατί έχουμε κοινά οδυνηρά βιώματα ως θύματα της βάρβαρης εισβολής» (σελ. 71). «Όποιος θέλει, βρίσκει. Και βρήκα» (σελ. 77). «Τα προηγούμενα ψέματα ξεπληρώνονται με μία ματωμένη αλήθεια» (σελ. 82). «Λεπτομέρεια, η σύνοψη των πάντων!» (σελ. 95).

Και φανταζόμουν και την ίδια: ηλικιωμένη, με τα τέσσερα μαξιλάρια-υποστάσεις της, πνιγμένη στα βιβλία –απαραιτήτως, εκτός από την αρχαιοελληνική γραμματεία, Ντοστογιέφσκι, Κάφκα, Νίτσε– και στις προγονικές φωτογραφίες, με τρόμο μπροστά στη λευκή κόλλα, μπροστά στο κενό, άυπνη, βαθιά θλιμμένη, παρέα με τους ζώντες νεκρούς της, με τις αγκαθερές μνήμες της, με φίλη τη μοναξιά της· με τις διαισθήσεις και τα ονείρατά της, με συναίσθηση μιας ανωτερότητας που δεν έχει ανάγκη να γαντζωθεί από κάνενα πρόσωπο, με έμπνευση ή χωρίς έμπνευση, που όταν φθάνει στο τέλος της αφήγησής της, την επιγράφει με τη λέξη Αρχή· αενάως κινούμενη στην περιφέρεια του κύκλου, όπου κάθε σημείο ορίζεται ως αρχή και ως τέλος.

Όλα αυτά η μυθοπλαστική συγγραφέας. Μπορεί και η αληθινή, για την οποία ένα πράγμα μπορώ να ισχυριστώ· ότι θα μπορούσε να παραφράσει τη γνωστή δήλωση του Ντεκάρτ, ακριβώς όπως ο Γιάννης Ρίτσος, και να δηλώσει: «Θυμάμαι, άρα έχω!»

 

Αρχή
Δύο νουβέλες με διαφορετική θεματολογία και κοινό τίτλο
Ελένη Λαδιά
Αρμός
σ. 166
ISBN: 978-960-615-394-5
Τιμή: 12,00€

https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/18524-archi