ГРЕЧЕСКАЯ ФЕЕРИЯ-ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ

Σε ένα ελληνικό ξεφάντωμα βυθιστήκαμε την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου τ.ε. στο κέντρο FREELABS ART-CAFÉ , όπου πραγματοποιήσαμε την ελληνική εορταστική βραδυά μας «Ελληνικό ξεφάντωμα – Γλέντι αλά Ελληνικά». Καθ΄ όλη τη διάρκεια της βραδυάς ηχούσε αποκλειστικά ελληνική μουσική, παραδοσιακή, λαϊκή και σύχγρονη, πραγματοποιήθηκαν κουίζ με θέματα από την ελληνική ιστορία και παράδοση και παρουσιάσεις-master classes, ανταλλάξαμε πληροφορίες για τις χριστουγεννιάτικες παραδόσεις, τραγουδήσαμε τα κάλαντα, ενώ ο Έλληνας σεφ μαγειρικής Γιάννης Κωφόπουλος μαγείρεψε μαζί με τους καλεσμένους μας ελληνικά μελομακάρονα, τα οποία, στη συνέχεια, όλοι μαζί τα απολαύσαμε. 

Μαζί μας ήταν και η ελληνική νεολαία της Μόσχας και της Ευρύτερης Περιοχής της Μόσχας, το κλαμπ νεολαίας «Εδώ και Τώρα – Здесь и Сейчас», οι πρωτεργάτες του οποίου Ντιάνα, Σένια (Συμεών), Γκάλια και Χριστίνα εμπλούτισαν και ομόρφηναν τη βραδυά. Χαιρόμαστε ιδιαίτερα που αμέσως ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας και συμμετείχαν στη διοργάνωση του γλεντιού με πρόγραμμα από παρουσιάσεις, master-classes, κουίζ και μουσική.  

Ένα ιδιαίτερο ευχαριστώ στον ομογενή μας Δημήτρη Γιαννίδη, που προωθεί στη ρωσική αγορά το ελληνικό κρασί «DIONYSOS – WINES»,  το οποίο είχε την ευγενική καλοσύνη να προσφέρει για τις ανάγκες της βραδυάς. Παρουσιάζοντας στο κοινό το καταληκτικό μπουκάλι της εταιρείας με κόκκινο και λευκό κρασί, που μάς παραπέμπει σε αρχαίο ελληνικό αμφορέα, δεν μπορούμε να μη θυμηθούμε το Ρώσο διπλωμάτη-περιηγητή Κωνσταντίνο Μπαζίλη, ο οποίος, ευρισκόμενος μάζι με το ρωσικό στόλο στον Πόρο το 1831, καταγράφει τις εντυπώσεις του από το ζύμωμα των Ρώσων αξιωματικών με τον ντόπιο ελληνικό πληθυσμό:

«Μπορεί να θεωρηθεί ότι ο Πόρος είναι ρωσική πόλη, ενώ τα παράλια του Μοριά ανεπτυγμένη ρωσική επαρχία. Όλοι, σχεδόν, οι κάτοικοι καταλαβαίνουν τη γλώσσα μας, ενώ αρκετοί νέοι Ποριώτες μιλούν ελεύθερα τη ρωσική. Οι φιλικές τους σχέσεις με τους ναύτες μας άρχισαν από εκείνη ακριβώς την ημέρα, όταν οι πρώτοι Ρώσοι, που πάτησαν το πόδι τους στο νησί, αντί να μακρηγορούν, έβγαζαν την τραγιάσκα τους και, κάνοντας το σταυρό τους, έλεγαν: «ο Έλληνας είναι χριστιανός, ο Ρώσος είναι χριστιανός» και φιλικά αγκαλιάζονταν ως ποίμνιο της ίδιας εκκλησίας, ενώ το κύπελλο με το κρασί επισφράγιζε την αδερφική τους ένωση.»[1]

Για άλλη μία φορά εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας σε όλους τους συμμετέχοντες και ελπίζουμε στο άμεσο μέλλον να συσπειρωθούμε εκ νέου, με καινούριες δυνάμεις, και αυτή τη φορά να γεμίσουμε μία αίθουσα, διπλάσια σε εμβαδόν.