- Κατερίνα Ζαμαρία
«Παρόλο που ο Πολ είχε δυο χέρια, δυο πόδια, δυο μάτια, μια μύτη κι ένα στόμα, ο Γουστάβο έλεγε πως ήταν πολύ παράξενος… τόσο παράξενος που δεν έπαιζε καν μαζί του».
Με την πρώτη κιόλας πρόταση, ο συγγραφέας κερδίζει την προσοχή του αναγνώστη και δημιουργεί μια ιστορία με πολλαπλά μηνύματα ανάγνωσης. Ο μικρός Πολ θεωρείται από τους συμμαθητές του παράξενος, γιατί η συμπεριφορά του κινείται στον αντίποδα της συμπεριφοράς των υπολοίπων. Σε αντίθεση με την επιθετικότητα, την απαξίωση και την προσβλητική συμπεριφορά των άλλων προς αυτόν, εκείνος δεν θυμώνει και δεν αντιδρά ποτέ με βία. Τους αντιμετωπίζει, μάλιστα, με χαμόγελο, λέγοντας: «Ο πατέρας μου είναι μάγος», φράση που ξαφνιάζει, μπερδεύει και εκνευρίζει τους συμμαθητές του, που δεν μπορούν να καταλάβουν τη δύναμή του. Μέχρι που μια μέρα αποφασίζουν να τον ακολουθήσουν, διατεθειμένοι να ανακαλύψουν το μυστικό αυτού του τόσο παράξενου αγοριού… Εκεί θα ανακαλύψουν ότι ο πατέρας του Πολ δεν κάνει ταχυδακτυλουργικά κόλπα. Η «μαγεία» του είναι η τεράστια αγάπη, η τρυφερότητα και η συναισθηματική ασφάλεια που προσφέρει στον Πολ.
Με σπουδές στην ψυχολογία, ο συγγραφέας δημιουργεί μια ιστορία για τη δύναμη της υγιούς οικογενειακής στήριξης. Δείχνει πως όταν ένα παιδί νιώθει ότι το αγαπούν και το υπολογίζουν στο σπίτι, αποκτά την απαραίτητη αυτοεκτίμηση προκειμένου να αντεπεξέλθει στις δυσκολίες με τις οποίες έρχεται αντιμέτωπο. Ο πατέρας του Πολ ως «μάγος» είναι ο βασικός πυλώνας της ιστορίας, γιατί έχει τη δύναμη να διώχνει τα αρνητικά συναισθήματα, τον φόβο και την απόρριψη που βιώνει ο Πολ. Ο πατέρας ως συναισθηματική ασπίδα δημιουργεί ένα περιβάλλον τρυφερότητας, αποδοχής και συναισθηματικής επαφής με το παιδί. Θωρακίζει τον Πολ, με αποτέλεσμα τα πειράγματα και η απαξίωση των συμμαθητών του να μην τον αγγίζουν. Ταυτόχρονα, γίνεται και «δάσκαλος» για τα άλλα παιδιά. Βλέποντάς τον να αγκαλιάζει τον γιο του, καταλαβαίνουν πως η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην επιβολή και την επιθετικότητα, αλλά στη ζεστασιά της ανθρώπινης σχέσης.
Η μεγαλύτερη μαγεία στον κόσμο είναι η αγάπη και η γονεϊκή υποστήριξη και αποδοχή.
Στον αντίποδα του Πολ, ο Γουστάβο. Γιατί αν ο Πολ εκπροσωπεί την ευγένεια και τη συναισθηματική ωριμότητα, ο Γουστάβο ενσαρκώνει την ανασφάλεια που κρύβεται, συχνά, πίσω από την επιθετικότητα κάποιων παιδιών. Έχοντας μάθει να επιβάλλεται μέσω του φόβου, νιώθει ότι χάνει την εξουσία του εξαιτίας της στάσης του Πολ. Η παρότρυνση να ακολουθήσουν τον Πολ, για να τον κοροϊδέψει ακόμα περισσότερο, θα έχει παράδοξο αποτέλεσμα. Βλέποντας τον Πολ στην αγκαλιά του μπαμπά του, έρχεται αντιμέτωπος με τη δική του συναισθηματική γύμνια. Εύστοχα ο Αλκάνταρα υπονοεί πως οι θύτες συχνά επιτίθενται σε ό,τι δεν καταλαβαίνουν ή σε ό,τι τους θυμίζει τη δική τους αδυναμία.
Καθένας από τους χαρακτήρες της ιστορίας επιτελεί έναν συγκεκριμένο ρόλο. Οι συμμαθητές του Πολ είναι ο καθρέφτης της κοινωνικής πίεσης και του σχολικού εκφοβισμού. Η ευγένειά του τους ξεβολεύει, γιατί δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι κάποιος δεν απαντά στη βία με βία. Ακόμα κι όταν τον ακολουθούν, η περιέργειά τους υποκινείται από την ανάγκη να ανακαλύψουν το ψέμα του και να τον ταπεινώσουν κι άλλο. Η ανατροπή, όμως, έρχεται όταν θα γίνουν θεατές μιας αλήθειας που δεν φαντάζονται. Μιας αλήθειας που αποκαλύπτει το δικό τους συναισθηματικό έλλειμμα και τη στέρηση της αγάπης.
Κι όχι τυχαία, όλοι τους μπροστά στην εικόνα του Πολ στην αγκαλιά του μπαμπά του θα σκεφτούν «πόσο τυχερός ήταν ο Πολ […] και πως όλοι τους θα ήθελαν να είχαν έναν τέτοιο μπαμπά». Ο Γουστάβο, μάλιστα, συνειδητοποιώντας ότι η σκληρότητά του ήταν η μάσκα που έκρυβε την ανάγκη του για αληθινή αγάπη και αποδοχή, είναι εκείνος που αναφωνεί: «Κι αν του ζητήσουμε να κάνει και σε μας μαγικά; Θα ήταν φανταστικό!». Η εικόνα της αγάπης οδηγεί στη «λύση» της ιστορίας. Τα παιδιά, και κυρίως ο Γουστάβο, όχι μόνο συνειδητοποιούν ότι η επιθετικότητά τους πήγαζε από το δικό τους έλλειμμα, αλλά αποδέχονται την ευάλωτη πλευρά τους και ζητούν μερίδιο από αυτή τη ζεστασιά και αγάπη.
Ο Ρικάρδο Αλκάνταρα γράφει μια ιστορία χωρίς διδακτισμούς, αλλά γεμάτη ουσία. Το βιβλίο αποδεικνύει ότι η μεγαλύτερη μαγεία στον κόσμο είναι η αγάπη και η γονεϊκή υποστήριξη και αποδοχή. Η «μαγεία» του πατέρα κρυβόταν στην ικανότητά του να ακούει, να κατανοεί και να προσφέρει θετική ενίσχυση στον γιο του. Ενδιαφέρον έχει, επίσης, πως όχι μόνο δεν δαιμονοποιεί τα παιδιά που κάνουν bullying, αλλά αφήνει να διαφανούν τα βαθύτερα κίνητρά τους και, στο τέλος, τα οδηγεί στην ενσυναίσθηση, στον σεβασμό και στην αποδοχή της διαφορετικότητας.
Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι καθηλωτική. Ο Άλμπερτ Ασένσιο δίνει πνοή στην ιστορία. Δουλεύοντας κυρίως με το μολύβι καταφέρνει, χάρη στις λεπτές γραμμοσκιάσεις, να προσφέρει την αίσθηση της χειροποίητης εικόνας. Με μια παλέτα που αξιοποιεί το γκρι, το μαύρο, το λευκό και το κόκκινο, δημιουργεί τις οπτικές αντιθέσεις μέσω των οποίων τα συναισθήματα συμβολοποιούνται. Οι αναλογίες των προσώπων, η σωματική γεωμετρία, το φόντο σε κάθε εικόνα δηλώνουν την εσωτερική δύναμη και ισορροπία του Πολ σε αντίθεση με των άλλων παιδιών, επιτρέποντας στα παιδιά να «διαβάσουν» τα συναισθήματα των ηρώων.
Η μετάφραση της Τίνας Τερζιώτη αποδίδει τη φυσικότητα και το ύφος των παιδικών διαλόγων, κρατά τον ρυθμό με μικρές προτάσεις, μεταφέρει τη συναισθηματική ένταση που λανθάνει στις σκηνές με επιλογή λέξεων που μεταφέρουν τον εσωτερικό ρυθμό και τον ψυχισμό των πρωταγωνιστών.
Ένα βιβλίο-εργαλείο για εκπαιδευτικούς και γονείς, στο οποίο αναδεικνύεται η δύναμη της ψυχικής ανθεκτικότητας και της αυτοπεποίθησης, που αποδιοργανώνει τους θύτες και τους μετατρέπει, τελικά, σε φίλους. Ταυτόχρονα, στέλνει ένα ηχηρό μήνυμα στους γονείς, δείχνοντας τη σημασία τού να ακούνε και να κατανοούν τα παιδιά τους. Γιατί η αποδοχή είναι η «μαγεία» που θωρακίζει.
Ένα πολύ παράξενο αγόρι
Ρικάρδο Αλκάνταρα
Εικονογράφηση: Άλμπερτ Ασένσιο
Μετάφραση: Τίνα Τερζιώτη
Εκδόσεις Βακχικόν
38 σελ.
ISBN 978-618-231-313-8
Τιμή €10,60
https://diastixo.gr/kritikes/paidika/27081-ricardo-alcantara-ena-polu-parakseno-agori
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου