Τρία ποιήματα του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς
- W.B. Yeats
μετάφραση: Θάνος Κωνσταντάρας
ΤΟ ΡΟΔΟ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ
Ρόδο των Ρόδων όλων, Ρόδο του Κόσμου ολόκληρου!
Τα ψηλά, από σκέψη υφασμένα πανιά που πλαταγίζουν ανοιγμένα
πάνω απ’ την παλίρροια των ωρών, δυσκολεύουν τον άνεμο,
Κι η σημαδούρα του θεού ηχούσε προσέχοντας το νερό
ενώ σιωπηλοί από τρόμο ή φωνάζοντας από ελπίδα μια ομάδα ανθρώπων
με μουσκεμένα μαλλιά που ανεμίζουν κρατιούνται χέρι-χέρι
σαν να γυρνούν από μάχες που δεν έχουν δοθεί.
Τους φωνάζω, καθώς περνούν μπροστά μου ένας-ένας,
Ο κίνδυνος δεν κρύβει καταφύγιο, κι ούτε ο πόλεμος ειρήνη
για κείνον που ακούει τον έρωτα να τραγουδά και να μην ησυχάζει
δίπλα στο φρεσκοσκουπισμένο της τζάκι, τη γαλήνια σκιά της·
Μα, μαζευτείτε όλοι που για σας καμιά αγάπη δεν έχει υφάνει
τη σιγή, ή δεν ήρθε παρά να φορτώσει
ένα τραγούδι στον άνεμο, και το τραγούδι να περάσει
να χαμογελάσει στην ωχρή αυγή· και να σε περισυλλέξει
εσένα που έχεις αναζητήσει πιο πολλά απ’ όσα υπάρχουν στη βροχή ή τη δροσιά,
ή στον ήλιο και το φεγγάρι, ή στη γη,
ή σε αναστεναγμούς μέσα στην περιπλάνηση, στη χαρά των άστρων,
ή να ’ρχεται γελώντας απ’ τα λυπημένα χείλη της θάλασσας
και να διεξάγει τις μάχες του θεού στα μακρόστενα γκρίζα πλοία.
Τα λυπημένα, τα μοναχικά, τ’ αχόρταγα
σ’ αυτά η Μεγάλη Νύχτα θα φανερώσει όλα τα μυστήρια
Η καμπάνα του Θεού έχει απαιτήσει απ’ αυτά μέσ’ απ’ το λιγοστό κλάμα
των λυπημένων τους καρδιών, μήτε να ζουν, μήτε να πεθαίνουν.
Ρόδο των Ρόδων όλων, Ρόδο του Κόσμου ολόκληρου!
Εσύ, επίσης, έχεις έρθει εκεί που οι θολές παλίρροιες κουλουριάζονται
Πάνω στις αποβάθρες της λύπης κι έχεις ακουστεί να κρούεις
την καμπάνα που μας καλεί· αυτό το γλυκό απόμακρο πράγμα
Ομορφιά που μελαγχολεί μες στην αιωνιότητά της
σ’ έφτιαξε από εμάς, κι απ’ τη θολή γκρίζα θάλασσα
Απ’ τα μακρόστενα καράβια μας που χαλαρώνουν
τα κοίλα απ’ τη σκέψη μας πανιά και περιμένουν
γιατί ο Θεός τα έχει διατάξει να μοιράζονται την ίδια μοίρα
Κι όταν τελικά, νικημένα στους Πολέμους Του
έχουν σαλπάρει κάτω απ’ τα ίδια λευκά άστρα,
δεν θ’ ακούμε πια το μικρό κλάμα
των λυπημένων μας καρδιών, που ούτε να ζουν μπορούν, ούτε να πεθαίνουν.
Ο ΕΡΑΣΤΗΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟΝ
ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΤΟΥΣ ΠΑΛΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ
Αν και είσαι στις λαμπρές σου μέρες,
με φωνές ανάμεσα στο πλήθος
και νέους φίλους που σε παινεύουν,
μη γίνεσαι αγενής και περήφανος
μα σκέψου κυρίως τους παλιούς φίλους.
Η πικρή πλημμύρα του χρόνου θα έρθει
Η ομορφιά σου θα φθαρεί και θα χαθεί
σ’ όλων τα μάτια, εκτός από εκείνων.
ΘΑ ’ΘΕΛΕ ΤΑ ΡΟΥΧΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ
Να ’χα άραγε τα κεντητά ρούχα του ουρανού
τυλιγμένα με χρυσό κι ασημένιο φως,
τα γαλάζια, τα γκρίζα και τα σκοτεινά ρούχα
της νύχτας, και τα φωτεινά και μισοφώτεινα
θα τα σκορπούσα κάτω απ’ τα πόδια σου.
Μα, όντας φτωχός, έχω μόνο τα όνειρά μου
Τα έχω σκορπίσει κάτω απ’ τα πόδια σου
να πατιούνται απαλά
καθώς πατάς πάνω στα όνειρά μου.
Ο Ιρλανδός ποιητής Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς (William Butler Yeats, 1865-1939), ανανεωτής της αγγλόφωνης ποίησης και ένας από τους σημαντικότερους λογοτέχνες του 20ού αιώνα, επηρεάστηκε από τον γαλλικό συμβολισμό. Το ποιητικό του έργο βρίθει συμβόλων παρμένων κυρίως από τους κελτικούς μύθους. Έγραψε επίσης θεατρικά έργα, μελέτες και δοκίμια. Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1923.
https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/26094-poiimata-william-butler-yeats
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου