Η Άννα Βαγενά αποτελεί μια από εκείνες τις περιπτώσεις στον χώρο της Τέχνης και του Πολιτισμού, που χωρίς να φωνασκούν αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα. Με καταγωγή από τη Λάρισα, ξεκινά την καριέρα της στον κινηματογράφο το 1970 και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1979 κερδίζει το βραβείο Α' γυναικείου ρόλου στην ταινία Το προξενιό της Άννας του Παντελή Βούλγαρη. Το 1975 πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Θεσσαλικού Θεάτρου, που αποτέλεσε πρότυπο θεατρικής αποκέντρωσης και οδηγό για την ίδρυση των Δηµοτικών Περιφερειακών Θεάτρων (ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.). Το 1999 ίδρυσε µε τον Λουκιανό Κηλαηδόνη το Θέατρο Μεταξουργείο συνεισφέροντας στην ανάπτυξη της οµώνυµης υποβαθµισµένης περιοχής της Αθήνας και σηµατοδοτώντας µια νέα εποχή για τους χώρους προβολής του πολιτισµού. Και σημάδεψε το θεατρόφιλο κοινό με ρόλους ζωής, όπως της μητέρας στο έργο Το γάλα ή την Αγγέλα Παπάζογλου.
Το βιβλίο Λουλού. Μια αληθινή ιστορία, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη, είναι η ιστορία ενός άτυχου πλάσματος που πληγώθηκε, τραυματίστηκε, γνώρισε την κακία και τη βαρβαρότητα των ανθρώπων. Ταυτόχρονα, όμως, είχε την τύχη να διασωθεί και να βιώσει τη φροντίδα και την αγάπη που κάθε πλάσμα δικαιούται.
Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Λουλούς εγκιβωτίζει τη φωνή της Βαγενά και έτσι η «αυτοβιογραφία» της Λουλούς μετατρέπεται σε αυτοβιογραφία και της Άννας, καθώς το κείμενο, που αναπαραστάθηκε θεατρικά στο Θέατρο Μεταξουργείο, το δεύτερο σπίτι της οικογένειας Βαγενά-Κηλαηδόνη, έχει τη μορφή μιας ανοιχτής επιστολής που απευθύνεται στον αναγνώστη από τη Λουλού. Ταυτόχρονα, όμως, η Βαγενά αναθέτει στη Λουλού να πει και τη δική της ιστορία. Έτσι, στο βιβλίο έχει κάποιος την ευκαιρία να διαβάσει και στιγμιότυπα από τη ζωή ενός από τα θρυλικά πια ζευγάρια του πολιτισμού, του ζεύγους Βαγενά-Κηλαηδόνη, που έχει αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στα θεατρικά και μουσικά δρώμενα της χώρας.
Σε αυτή τη βαθιά εξομολόγηση αποδεικνύεται ότι το μέγεθος της ανθρωπιάς, το μέγεθος της πολιτικής μας υπόστασης αποτυπώνεται σε πράγματα μικρά, καθημερινά αλλά, εντέλει, τόσο καθοριστικά.
Μέσα από το κείμενο η Βαγενά θα αναδείξει –παράλληλα και με πλάγιο τρόπο– ιστορίες ανθρώπων που, όπως ακριβώς η τετράποδη αφηγήτρια, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την ανθρώπινη κακία. Ανθρώπων όπως η Βίκυ (η δεύτερη μαμά της Λουλούς), μια τρανς γυναίκα που αναγκάστηκε να αλλάζει κατοικία και τρόπο ζωής (όπως τα αδέσποτα...) προκειμένου να επιβιώσει. Κι όμως ήταν αυτή, που με απόθεμα ανθρωπιάς και αγάπης διέσωσε τη Λουλού από τη βαρβαρότητα των ανθρωποειδών που αυτοαποκαλούνται άνθρωποι. Η Λουλού θα αφηγηθεί την ιστορία της από την ημέρα που θα εγκαταλειφθεί σκληρά κακοποιημένη στο δάσος των Σερρών μέχρι σήμερα, που ζει παράλυτη εξαιτίας του συνδρόμου Cushing, μιας ορμονικής διαταραχής που πλήττει και τον άνθρωπο.
Αυθόρμητη, ειλικρινής, κόντρα στο φαίνεσθαι και δίνοντας έμφαση στην ουσία, η Λουλού-Άννα θα περιγράψει πώς γεννιέται μια σχέση άδολης αγάπης μεταξύ ανθρώπου και ζώου. Μιας αγάπης που το ζώο επιστρέφει στο πολλαπλάσιο, ίσως γιατί τα ζώα πολλές φορές είναι πιο δοτικά από τον άνθρωπο.
Η φωνή της δεκατετράχρονης Λουλούς, σε κάποια σημεία του κειμένου, προσλαμβάνει και πολιτική χροιά. Είναι σε εκείνα τα σημεία όπου θα αφηγηθεί την ταραγμένη περίοδο του 2015. Τότε που η γατομαμά της θα εκλεγεί βουλεύτρια. Με αυτή την αφορμή η Λουλού-Άννα θα σχολιάσει τον πολιτικό «πολιτισμό», τη στάση των πολιτικών αντιπάλων αλλά και τα συντροφικά μαχαιρώματα. «Δεν μπορώ να σας καταλάβω εσάς τους ανθρώπους», θα πει η Λουλού. «Νομίζω ότι μας προσβάλλετε όταν λέτε: μαλώνουν σαν τα σκυλιά. Εμείς τα σκυλιά, μάλλον, θα έπρεπε να λέμε: μαλώνουν σαν τους ανθρώπους».
Καθ’ όλη τη διάρκεια της αφήγησης το χιούμορ συμπορεύεται με την πίκρα, την οργή, ενίοτε και με την ειρωνεία. Όταν έρχεται, ωστόσο, η ώρα να αφηγηθεί το κομμάτι της ιστορίας που αφορά τον γατομπαμπά Λουκιανό, η φωνή της Λουλούς ξεχειλίζει από χαρμολύπη. Η απώλεια αλλά και η επίγνωση ότι «όσοι αγαπιούνται αληθινά δε χωρίζουνε ποτέ» αφήνει ισχυρή επίγευση στον αναγνώστη για το τι σημαίνει αγάπη, συντροφικότητα, σχέση ζωής.
Ταυτόχρονα, σε αυτό το βιβλιαράκι των –μόλις– 78 σελίδων, η Βαγενά θα καταφέρει να μιλήσει και για ένα θέμα που στις μέρες μας προσλαμβάνει ιδιαίτερες διαστάσεις: τη ζωοφιλία. Όχι εκείνων που φωτογραφίζονται αγκαλιά με κάποιο ζώο, για να χτίσουν έτσι το κοινωνικό τους προφίλ, σε μια εποχή που –και– η ζωοφιλία έχει γίνει μόδα. Ούτε εκείνων που αποκτούν ένα ζώο χωρίς να έχουν επίγνωση της ευθύνης που αυτό συνεπάγεται. Η Βαγενά θα μιλήσει για το τι πραγματικά σημαίνει να είσαι ζωόφιλος. Η Λουλού θα γίνει, όμως, και η φωνή των κακοποιημένων ζώων. Η Άννα Βαγενά με το κείμενό της θα καταγγείλει το φαινόμενο αυτό, που ο πραγματικός αριθμός των σχετικών περιστατικών παραμένει στην πλευρά του σκοτεινού αριθμού εγκληματικότητας. Φαινόμενο που, βάσει ερευνών, συσχετίζεται γενικότερα με τη βία, καθώς τα άτομα που έχουν προβεί σε πράξεις κακοποίησης ζώων, συχνά εκδηλώνουν κακοποιητικές συμπεριφορές κατά προσώπων. Χαρακτηριστικά, σε μία μελέτη στις ΗΠΑ για οικογένειες που είχαν τεθεί υπό έρευνα για πιθανή κακοποίηση των παιδιών τους, διαπιστώθηκε ότι στο 88% των οικογενειών τα κατοικίδιά τους είχαν κακοποιηθεί.
Η Λουλού (θα μπορούσε να) είναι και η ιστορία κάθε κακοποιημένου παιδιού, κάθε ανάπηρου, εγκαταλειμμένου, «αδέσποτου» πλάσματος. Και αξίζει να αναζητήσετε αυτό το βιβλίο που αποτίνει φόρο τιμής στην αγάπη που δίνεται απλόχερα, χωρίς περιορισμούς, χωρίς ταμπέλες, χωρίς αναστολές σε όποιον την έχει ανάγκη. Γιατί σε αυτή τη βαθιά εξομολόγηση της Λουλούς-Άννας αποδεικνύεται ότι το μέγεθος της ανθρωπιάς, το μέγεθος της πολιτικής μας υπόστασης αποτυπώνεται σε πράγματα μικρά, καθημερινά αλλά, εντέλει, τόσο καθοριστικά.
Λουλού. Μια αληθινή ιστορία
Άννα Βαγενά
Εκδόσεις Πατάκη
80 σελ.
ISBN 978-618-07-1031-1
Τιμή €5,85
https://diastixo.gr/kritikes/ellinikipezografia/25372-loulou-alithinh-istoria
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου