«Το βάραθρο, Πρώτη ύλη» του Αντώνη Φωστιέρη

 

 Αντώνης Φωστιέρης

 

 

ΤΟ ΒΑΡΑΘΡΟ

Κι αυτά που γράφτηκαν
Κι αυτά που θα γραφτούν
Μάζα πολτός ανωνυμίας   
Στο βάραθρο
Μιας ακόρεστης λήθης. Πλάι σου     
Με δρασκελιές το μέλλον προχωράει καγχάζοντας        
Καθώς στα σπλάχνα του χωνεύονται βαθιά
Και διαλύονται   
Αυτά που έχουνε γραφτεί
Αυτά που γράφονται
Καθώς στα σπλάχνα του βυθίζονται αργά     
Και χάνονται    
Μια μάζα όλα ένας πολτός  
Και σβήνουνε
–Σαν να μην έλαμψαν ποτέ–  
      Ποιήματα
      Στίχοι
      Λέξεις
      Συλλαβές
      Και γράμματα.

      ***

 

ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ 

Το ποίημα·
Μικρό κουβούκλιο
Με καντήλι και άνθη.
Να θυμίζει
Τη σύγκρουση.   

***
Συντρίβω μέσα μου
Τον κόσμο έξω μου.

***
Όσο βραδιάζει ο καιρός             
Όλο αραιώνουν πιο πολύ
Τα ονόματα   
Τις επισκέψεις τους   
Στη μνήμη.         

***
Απατημένοι όλοι εραστές
Της γλώσσας.

***
Η δόνηση
Της ηδονής.

***
Η αγνεία της άγνοιας.

***
Λιμνάζει ο χρόνος γύρω
Σαν αίμα.

***
Κάθε μέρα που ζεις
Την έχεις κλεμμένη
Απ’ τον θάνατο.           

***

Πληρώνοντας σαν όλους
Μια οφειλή      
Ένα ισόβιο τέλος.

***
Με κορμί
Από ράκη του αόρατου
Ψυχή κενού.

***
Τι πιο πνευματικό  από την ύλη.

***
Τ’ αεριωθούμενα    
Ν’ ανοίγουν άσπρα φερμουάρ
Στα επουράνια.

***
Κι ο ουρανός απάνω, ραγισμένο αυγό.

***
Πόσο αρμυρό νερό
Να ρουφήξουν τα μάτια σου.
Πόσες πλαγιές πρασίνου
Να βοσκήσουν.

***
Πόλεις πυρότουβλα
Χαμένες στον Βορρά
Λιωμένες απ’ τα χνώτα της ομίχλης.

***
Μπήγοντάς του ένα καρφί
Μια προκα-
ταβολή του μαρτυρίου.

***
Θυμίζοντας
Πως κάθε κόκκινο που χύνεται
Ανήκει ακέραιο στην κοινότητα και είναι
Πανί τρεμάμενο σε μάτι ταύρου.

***
Οι γυρίνοι του σπέρματος
Και ο αμνός της κοιλίας σου με τα υγρά.              

***
Τα δυο μικρά μηδενικά
Κάνουν οκτώ
Κι όταν πλαγιάζουν σιαμαία
Το άπειρο.

***
Με κλειστές τις φτερούγες 
Ολόλευκο          
Αρμενίζει στη λίμνη       
Το 2.       

***
Έτσι όπως η γη που γυρίζει:
Μ’ αφρισμένη ταχύτητα ο χρόνος
Στέκεται ακίνητος.  

***
Έτσι όπως κι εσένα: Που ακίνητο
Κυλιόμενες σκάλες σε παίρνουν
Γι’ αλλού.            

***
Τρέμοντας σύγκορμος μπροστά
Στις κάννες
Των ματιών.

***
Τα δευτερόλεπτα
Χτυπάνε
Τους σφυγμούς
Των πεθαμένων.

***
          Η μέρα σέρνεται αργά με την κοιλιά
    Κι ορειβατώ στα βράχια της χαράς σου.
 Είσαι η σκάλα που της σπάσαν τα σκαλιά
     Κι είμαι το θέατρο ερήμην του θιάσου.

 

Ο Αντώνης Φωστιέρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι. Από το 1971 μέχρι σήμερα έχει δημοσιεύσει δέκα ποιητικές συλλογές, τους συγκεντρωτικούς τόμους Ποίηση 1970-2005 και Άπαντα τα ποιήματα 1970-2020, καθώς και δύο Επιλογές ποιημάτων του με πρωτότυπη εικονογράφηση Αλέκου Φασιανού και Γιάννη Ψυχοπαίδη. Ποίησή του περιλαμβάνεται στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Λυκείου.  Έχει μεταφράσει τις Συμβουλές σ’ ένα νέο ποιητή του Μαξ Ζακόμπ. Εκδότης και διευθυντής του περιοδικού Η Νέα Ποίηση, συνδιευθυντής της ετήσιας έκδοσης Ποίηση, συνεκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Η Λέξη. Του απονεμήθηκαν, μεταξύ άλλων, το Διεθνές Βραβείο Καβάφη, το Βραβείο Βρεττάκου του Δήμου Αθηναίων, το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και, για το σύνολο του έργου του, το Βραβείο Ποίησης της Ακαδημίας Αθηνών. Τριάντα δύο μεταφράσεις βιβλίων του έχουν κυκλοφορήσει από έγκυρους εκδοτικούς οίκους σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής.

https://diastixo.gr/logotexnikakeimena/poihsh/25593-barathro-proti-ili

https://diastixo.gr/